درونش آشكار ، و به اين ترتيب معنى آيه 9 سوره طارق يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ ( روزى كه اسرار درون آشكار مىگردد ) را تداعى مىكند .
در تكميل اين بحث كه عذاب و رحمت به دست خدا است ، و بازگشت همه به سوى او است ، مىافزايد : اگر تصور كنيد مىتوانيد از قلمرو حكومت خداوند بيرون رويد و چنگال مجازات گريبان شما را نگيرد ، سخت در اشتباهيد چرا كه « شما نمىتوانيد بر اراده خداوند چيره شويد و از دست قدرت او در زمين يا آسمان فرار كنيد » ( * ( وَما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ فِي الأَرْضِ وَلا فِي السَّماءِ ) * ) ( 1 ) .
و اگر تصور كنيد سرپرست و ياورى از شما دفاع مىكند ، آن هم اشتباه محض است زيرا « براى شما جز خدا ، ولى و ياورى نيست » ( * ( وَما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّه مِنْ وَلِيٍّ وَلا نَصِيرٍ ) * ) .
در حقيقت رهايى از چنگال عذاب پروردگار يا به اين است كه از قلمرو حكومت او بيرون رويد ، يا بمانيد و با تكيه كردن بر قدرت ديگران از خويشتن دفاع كنيد ، نه بيرون رفتن امكان پذير است كه همه جا كشور او است و تمام عالم هستى ملك پهناور او ، و نه كسى وجود دارد كه بتواند در برابر قدرتش قد علم كند و به دفاع از شما برخيزد .
در اينجا دو سؤال باقى ميماند :
نخست اينكه : با توجه به اين واقعيت كه نظر در اين آيه به مشركان و كفار
هامش
( 1 ) « معجزين » از ماده « عجز » در اصل به معنى عقب افتادن از چيزى است ، و لذا به هنگام ناتوانى كه باعث عقب افتادگى است اين تعبير به كار مىرود ، و « معجز » به معنى كسى است كه ديگرى را عاجز مىكند ، و از آنجا كه افرادى كه فرار مىكنند و از قلمرو قدرت كسى بيرون مىروند ، او را از تعقيب خود عاجز و ناتوان مىكنند واژه « معجز » در اين گونه موارد نيز به كار مىرود .