شد و خط روشنى در برخورد با پدر و مادر در زمينه مساله ايمان و كفر به دست همگان داد .
تفسير : برترين توصيه نسبت به پدر و مادر
يكى از مهمترين آزمايشهاى الهى مساله « تضاد » خط ايمان و تقوا ، با پيوندهاى عاطفى و خويشاوندى است ، قرآن در اين زمينه تكليف مسلمانان را به روشنى بيان كرده است .
نخست به عنوان يك قانون كلى كه از ريشههاى عواطف و حقشناسى سرچشمه مىگيرد مىفرمايد : « ما به انسان توصيه كرديم نسبت به پدر و مادرش نيكى كند » ( * ( وَوَصَّيْنَا الإِنْسانَ بِوالِدَيْه حُسْناً ) * ) .
گرچه اين يك حكم تشريعى است ولى اين مساله پيش از آنكه يك لازم تشريعى باشد به صورت يك قانون تكوينى در نهاد همه انسانها وجود دارد ، و مخصوصا تعبير به « انسان » در اينجا جلب توجه مىكند ، چرا كه اين قانون مخصوص به مؤمنان نيست ، بلكه هر كس شايسته نام انسان است بايد در برابر پدر و مادر حقشناس باشد ، و احترام و تكريم و نيكى به آنها را در تمام عمر فراموش نكند ، هر چند با اين اعمال هرگز نمىتواند دين خود را به آنها اداء كند .
سپس براى اينكه كسى تصور نكند كه پيوند عاطفى با پدر و مادر مىتواند بر پيوند انسان با خدا و مساله ايمان حاكم گردد ، با يك استثناء صريح مطلب را در اين زمينه روشن كرده ، مىفرمايد : « و اگر آن دو ( پدر و مادر ) تلاش و كوشش كنند و به تو اصرار ورزند كه براى من شريكى قائل شوى ، كه به آن علم ندارى ، از آنها اطاعت مكن » ( * ( وَإِنْ جاهَداكَ لِتُشْرِكَ بِي ما لَيْسَ لَكَ بِه عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما ) * ) .