توحيد سازگار نيست گاهى به آيه فوق ، و آيات مشابه آن ، استدلال كردهاند ، آنها مىگويند : قرآن صريحا از عبادت و پرستش غير خدا و اينكه نام كسانى را همراه نام خدا ببريم نهى كرده است فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّه أَحَداً ( سوره جن آيه 18 ) .
در حالى كه منظور از اين گونه آيات مسلما اين نيست كه ما اشخاص ديگرى را صدا نزنيم ، منظور همان چيزى است كه از كلمه « مع اللَّه » ( با خدا ) استفاده مىشود ، يعنى اگر كسى كار خدا را از غير خدا بخواهد و او را مستقل در انجام آن بداند ، مشرك است .
اما اگر ما همه قدرتها را مخصوص خدا بدانيم و كسى را با او همراه و مبدء اثر نشناسيم ، ولى معتقد باشيم اولياء خدا به اذن و فرمان او شفاعت مىكنند و به آنها متوسل شويم كه در پيشگاه خدا براى ما شفاعت كنند ، اين عين توحيد است و اين همان چيزى است كه مكرر در آيات قرآن به آن اشاره شده است .
آيا هنگامى كه برادران يوسف به پدر گفتند : يا أَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا : « اى پدر براى ما از خداوند آمرزش بطلب » ( سوره يوسف - 97 ) اين شرك بود ؟ ! يا هنگامى كه قرآن مىگويد : وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّه وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّه تَوَّاباً رَحِيماً : « اگر آنها هنگامى كه به خود ستم مىكنند ( و مرتكب گناهى مىشوند ) نزد تو آيند و از خدا طلب آمرزش كنند و پيامبر نيز براى آنها استغفار كند ، خدا را تواب و رحيم مىيابند » ( نساء - 64 ) دعوت به سوى شرك است ؟ ! حقيقت شفاعت و توسل نيز چيزى جز اين نيست ( 1 ) .
پروردگارا ! نور توحيد و معرفتت را در قلب ما بيفكن تا جز تو نبينيم
هامش
( 1 ) براى توضيح بيشتر به جلد چهارم صفحه 366 ( ذيل آيه 35 مائده ) و جلد اول ذيل آيه 48 سوره بقره مراجعه فرمائيد .