تفسير : دلبستگيهاى دنيا شما را نفريبد
در آيات گذشته سخن از اين بود كه بعضى از كفار مكه متوسل به اين عذر مىشدند كه اگر ما ايمان بياوريم ، عرب به ما حمله مىكند و ما را از سرزمينمان بيرون مىراند و زندگى ما را مختل مىكند ، و در آيات گذشته يك پاسخ گويا به اين سخن داده شد .
در آيات مورد بحث دو پاسخ ديگر به آن داده شده است :
نخست مىفرمايد : به فرض كه شما ايمان را نپذيرفتيد و در سايه كفر و شرك زندگى مرفه مادى پيدا كرديد ، اما فراموش نكنيد : « ما بسيارى از شهرهايى را كه مست و مغرور نعمت و زندگى مرفه بودند نابودشان كرديم » ( * ( وَكَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ بَطِرَتْ مَعِيشَتَها ) * ) .
آرى غرور نعمت آنها را به طغيان دعوت كرد ، و طغيان سرچشمه ظلم و بيدادگرى شد ، و ظلم ريشه زندگانى آنها را به آتش كشيد .
« اين خانهها و ديار آنها است كه بعد از آنان جز مدت قليلى كسى در آن سكونت نكرد » ( * ( فَتِلْكَ مَساكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَنْ مِنْ بَعْدِهِمْ إِلَّا قَلِيلًا ) * ) .
آرى شهرها و خانههاى ويران آنها هم چنان خالى و خاموش و بدون صاحب مانده است و اگر كسانى به سراغ آن آمدند افراد كم و در مدت كوتاهى بود .
« و ما وارث آنها بوديم » ! ( * ( وَكُنَّا نَحْنُ الْوارِثِينَ ) * ) .
آيا شما مشركان مكه نيز مىخواهيد در سايه كفر به همان زندگى مرفهى برسيد كه پايانش همانست كه گفته شد ، اين چه ارزشى مىتواند داشته باشد ؟ ! « بطرت » از ماده « بطر » ( بر وزن بشر ) به معنى طغيان و غرور بر اثر فزونى نعمت است .