آسمانها و زمين از غصب نمودن امامت و ادعاى آن مقام و مىترسيدند و غصب كرد آن را انسان منظور اولى است
إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا
او ستمگر و نادان است .
لِيُعَذِّبَ اللَّهُ الْمُنافِقِينَ وَ الْمُنافِقاتِ وَ الْمُشْرِكِينَ وَ الْمُشْرِكاتِ وَ يَتُوبَ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً
.
در روايت بعد از حضرت صادق نقل مىكند امانت ولايت علي بن ابى طالب است اشاره مىكند كه كنز الفوائد و كافى همين روايت را نقل كردهاند .
توضيح : ممكن است منظور از امانت مطلق تكاليف باشد و اينكه از ميان تكاليف ولايت اختصاص بذكر پيدا كرده به جهت آنست كه عمدهترين تكليف است .
اگر ولايت را بكسر و او بخوانيم معنى آن فرمانروائى و خلافت مىشود در اين صورت حمل آن ادعاى بدون حق خواهد بود چنانچه گذشت .
بصائر : جابر از حضرت باقر عليه السّلام در مورد آيه
إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ
منظور ولايت است كه امتناع ورزيدند از روى كفر آن را حمل كنند و آن را انسان حمل كرد آن انسانى كه حمل كرد ابو فلان بود .
بصائر : ابو بصير گفت از حضرت صادق شنيدم مىفرمود ولايت ما را بر آسمانها و زمين و كوهها و شهرها عرضه داشتند هيچ كدام مانند مردم كوفه قبول نكردند .
مناقب : ابو بكر شيرازى در نزول القرآن در مقام على عليه السّلام مىنويسد به اسناد خود از محمّد بن حنفيه كه امير المؤمنين در باره آيه
إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ
فرمود خداوند امانت مرا بر آسمانهاى هفتگانه از نظر ثواب و عقاب عرضه داشت گفتند خدايا ما آن را از نظر ثواب و عقاب حمل نميكنيم ولى بدون ثواب و عقاب حمل ميكنيم .
خداوند امانت و ولايت مرا بر پرندگان عرضه داشت اول پرندهاى كه ايمان