« اين آيه در مورد مهدى از آل محمد ع نازل شده ، به خدا سوگند مضطر او است ، هنگامى كه در مقام ابراهيم دو ركعت نماز بجا مىآورد و دست به درگاه خداوند متعال بر مىدارد دعاى او را اجابت مىكند ، ناراحتىها را بر طرف مىسازد ، و او را خليفه روى زمين قرار مىدهد » ( 1 ) .
بدون شك منظور از اين تفسير - همانگونه كه نظائر آن را فراوان ديدهايم - منحصر ساختن مفهوم آيه به وجود مبارك مهدى ع نيست ، بلكه آيه مفهوم گسترده اى دارد كه يكى از مصداقهاى روشن آن وجود مهدى ع است كه در آن زمان كه همه جا را فساد گرفته باشد ، درها بسته شده ، كارد به استخوان رسيده بشريت در بن بست سختى قرار گرفته ، و حالت اضطرار در كل عالم نمايان است در آن هنگام در مقدسترين نقطه روى زمين دست به دعا برمىدارد و تقاضاى كشف سوء مىكند و خداوند اين دعا را سرآغاز انقلاب مقدس جهانى او قرار مىدهد و به مصداق * ( وَيَجْعَلُكُمْ خُلَفاءَ الأَرْضِ ) * او و يارانش را خلفاى روى زمين مىكند ( 2 ) .
درباره اهميت « دعا » و « شرائط اجابت آن » و اينكه چرا گاهى بعضى از دعاها به اجابت نمىرسد ، به طور مشروح در جلد اول ذيل آيه 186 سوره بقره بحث كردهايم .
2 - همه جا دعوت به استدلال منطقى
كرارا در آيات قرآن مىخوانيم كه از مخالفان مطالبه دليل مىشود ، مخصوصا جمله * ( هاتُوا بُرْهانَكُمْ ) * : « دليل خود را بياوريد » در چهار مورد از قرآن مجيد آمده است ( بقره - 111 و انبياء - 24 و نمل - 64 و قصص - 75 ) و در موارد ديگرى
هامش
( 1 ) همان مدرك .
( 2 ) جالب اينكه اين بحث درست در روز نيمه شعبان سال 1403 روز ميلاد مسعود حضرت مهدى ( ع ) نگاشته شد .