در دومين سؤال به بحث از موهبت آرامش و ثبات زمين و قرارگاه انسان در اين جهان پرداخته مىگويد : « آيا معبودهاى ساختگى آنها بهتر است يا كسى كه زمين را مستقر و آرام قرار داد ، و در ميان آن ، نهرهاى آب جارى ، روان ساخت ، و براى زمين ، كوههاى ثابت و پا بر جا ايجاد كرد » ؟ ! ( تا همچون زرهى قشر زمين را از لرزش نگاه دارند ) ( * ( أَمَّنْ جَعَلَ الأَرْضَ قَراراً وَجَعَلَ خِلالَها أَنْهاراً وَجَعَلَ لَها رَواسِيَ ) * ) ( 1 ) .
و نيز « ميان دو دريا ( از آب شيرين و شور ) مانعى قرار داد » تا با هم مخلوط نشوند ( * ( وَجَعَلَ بَيْنَ الْبَحْرَيْنِ حاجِزاً ) * ) .
به اين ترتيب ، چهار نعمت بزرگ در اين آيه آمده است كه سه قسمت از آن سخن از آرامش مىگويد :
آرامش خود زمين كه در عين حركت سريع به دور خودش و به دور آفتاب و حركت در مجموعه منظومه شمسى ، آن چنان يك نواخت و آرام است كه ساكنانش به هيچوجه آن را احساس نمىكنند ، گويى در يك جا ميخكوب شده و ثابت ايستاده است و كمترين حركتى ندارد .
و ديگر وجود كوهها - كه سابقا گفتيم دور تا دور زمين را فرا گرفتهاند و ريشههاى آنها به هم پيوسته و زره نيرومندى را تشكيل داده است ، و در برابر فشارهاى داخلى زمين و حركات جزر و مد خارجى كه بر اثر جاذبه ماه پيدا مىشود
هامش
( 1 ) « خلال » در اصل به معنى شكاف ميان دو چيز است ، و « رواسى » جمع « راسيه » به معنى ثابت و پا بر جا مىباشد .