در آخرين آيه مورد بحث بعد از پايان شرح حال پنج پيامبر بزرگ الهى و سرنوشت قوم آنها ، روى سخن را به پيامبر گرامى اسلام ص كرده و به عنوان يك نتيجه گيرى از گذشته ، و مقدمه اى براى طرح گفتگو با مشركان ، چنين مىفرمايد : « بگو حمد و ستايش مخصوص خدا است » ( * ( قُلِ الْحَمْدُ لِلَّه ) * ) .
ستايش مخصوص خداوندى است كه اقوام ننگينى همچون قوم لوط را نابود كرد ، مبادا دامنه آلودگيهاى آنها سراسر زمين را فرا گيرد .
حمد و ستايش براى كسى است كه فاسدان مفسدى همچون قوم ثمود و فرعونيان گردنكش را به ديار عدم فرستاد تا راه و رسمشان سنت و الگويى براى ديگران نشود .
و سرانجام حمد و ستايش از آن كسى است كه اينهمه قدرت و نعمت به بندگان با ايمانى همچون داود و سليمان ع بخشيد و گمراهانى همچون قوم سبا را به وسيله آنها هدايت كرد .
سپس مىافزايد « و سلام و درود بر بندگان برگزيده اش » ( * ( وَسَلامٌ عَلى عِبادِه الَّذِينَ اصْطَفى ) * ) .
سلام بر موسى و صالح و لوط و سليمان و داود ع و سلام بر همه انبياء و پيروان راستينشان .
بعد مىگويد : « آيا خداوندى كه اينهمه توانايى و قدرت و موهبت و نعمت دارد بهتر است يا بتهايى را كه آنها شريك خدا قرار مىدهند و مطلقا مبدأ اثر نيستند » ؟ ! ( * ( آللَّه خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ ) * ) ( 1 ) .
هامش
( 1 ) « آلله » در اصل أ الله بوده كه يكى از دو همزه آن تبديل به الف و نتيجتا به صورت مد در آمده است و جمله « * ( أَمَّا يُشْرِكُونَ ) * » در اصل ام ما يشركون بوده كه « ام » براى استفهام و « ما » موصوله است كه در هم ادغام گرديده .