پاسخ اين سؤال را در بحثهاى مربوط به اعجاز گفتهايم كه گاهى حتى افراد غير مؤمن بر اثر رياضتهاى پرمشقت و مبارزه با نفس ، توانايى بر پاره اى از خارق عادات پيدا مىكنند ولى تفاوت آن با معجزات اين است كار آنها چون متكى به قدرت محدود بشرى است هميشه محدود است ، در حالى كه معجزات متكى بر قدرت بى پايان خدا است و قدرت او همچون ساير صفاتش نامحدود مىباشد .
لذا مىبينيم عفريت توانايى خود را محدود مىكند برآوردن تخت ملكه سبا در مدت توقف سليمان در مجلس داورى و بررسى امور كشور ، در حالى كه « آصف بن برخيا » هيچ حدى براى آن قائل نمىشود و محدود ساختن به يك چشم بر هم زدن در حقيقت اشاره به كمترين زمان ممكن است ، و مسلم است كه سليمان از چنين كارى كه معرفى يك فرد صالح است حمايت مىكند ، نه از كار عفريتى كه ممكن است كوته نظران را به اشتباه بيفكند و آن را دليل بر پاكى او بگيرند .
بديهى است كه هر كس كار مهمى در جامعه انجام دهد و مورد قبول واقع شود خط فكرى و اعتقادى خود را در لابلاى آن تبليغ كرده است ، و نبايد در حكومت الهى سليمان ، ابتكار عمل به دست عفريتها بيفتد ، بلكه بايد آنها كه علمى از كتاب الهى دارند بر افكار و عواطف مردم حاكم گردند .
2 - قدرت و امانت دو شرط مهم
در آيات فوق و همچنين « آيه 26 سوره قصص » مهمترين شرط براى يك كارمند يا كارگر نمونه دو چيز بيان شده : نخست قوت و توانايى ، و ديگر امانت و درستكارى .
البته گاه مبانى فكرى و اخلاقى انسان ايجاب مىكند كه داراى اين صفت باشد ( همانگونه كه در مورد موسى در سوره قصص آمده است ) و گاه نظام جامعه و حكومت صالح ايجاب مىكند كه حتى عفريت جن به اين دو صفت الزاما متصف