افكند ! چندان دليلى ندارد ، هر چند با جمله اى كه در آيه بعد مىآيد * ( إِنِّي أُلْقِيَ إِلَيَّ كِتابٌ كَرِيمٌ ) * : « نامه اى به سوى من افكنده شده » بى تناسب نيست .
ملكه سبا نامه را گشود و از مضمون آن آگاهى يافت و چون قبلا اسم و آوازه سليمان را شنيده بود و محتواى نامه نشان مىداد كه سليمان تصميم شديدى درباره سرزمين سبا گرفته ، سخت در فكر فرو رفت ، و چون در مسائل مهم مملكتى با اطرافيانش به شور مىنشست از آنها دعوت كرد ، رو به سوى آنها نموده « گفت :
اى اشراف و بزرگان ! نامه ارزشمندى به سوى من افكنده شده است « ( * ( قالَتْ يا أَيُّهَا الْمَلأُ إِنِّي أُلْقِيَ إِلَيَّ كِتابٌ كَرِيمٌ ) * ) .
آيا به راستى ملكه سبا پيك نامه رسان را نديده بود ، ولى از قرائن كه در نامه وجود داشت اصالت نامه را احساس كرد ، و هيچ احتمال نداد كه نامه مجعولى باشد ؟
و يا به چشم خودش پيك را ديد و وضع اعجاب آور او خود دليل بر اين بود كه واقعيتى در كار است و مساله يك مساله عادى نيست ، هر چه بود با اطمينان روى نامه تكيه كرد .
و اينكه ملكه مىگويد : اين نامه كريم و پر ارزشى است ممكن است به خاطر محتواى عميق آن ، يا اينكه آغازش به نام خدا ، و پايانش به مهر و امضاى صحيح بود ( 1 ) يا فرستنده آن كه شخص بزرگوارى بوده - كه هر يك از اينها را بعضى از مفسران احتمال دادهاند - و يا همه اينها زيرا هيچگونه منافاتى بين اين امور نيست و ممكن
هامش
( 1 ) در حديث آمده است : كرامت و ارزش نامه به مهر كردن آن است ( تفسير مجمع البيان و الميزان و قرطبى ) و در حديث ديگرى آمده هنگامى كه پيامبر اسلام خواست نامه اى براى عجم بنويسد به او عرض كردند آنها نامه را بدون مهر نمىپذيرند ، پيامبر دستور داد انگشترى ساختند كه نقش نگين آن لا إله الا اللَّه محمدا رسول اللَّه بود و نامه را با آن مهر فرمود ( قرطبى ذيل آيه مورد بحث ) .