و روز در نمازهاى خود با گفتن « اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ » از خدا مىخواهيم كه ما را در اين مسير ثابت دارد و تداوم بخشد كه بى لطف او اين تداوم ممكن نيست .
از اين گذشته ، استفاده از آيات قرآن و كتاب مبين ، تنها براى كسانى ميسر است كه روح حقيقتطلبى و حق جويى در آنها باشد ، هر چند هنوز به هدايت كامل نرسيده باشند ، و اگر مىبينيم در يك جا قرآن مايه هدايت « پرهيزگاران » معرفى شده ( بقره آيه 2 ) و در جاى ديگر مايه هدايت « مسلمين » ( سوره نحل آيه 102 ) و در اينجا مايه هدايت « مؤمنين » ، يك دليلش همين است كه لا اقل تا مرحله اى از تقوى و تسليم و ايمان به واقعيتها در دل انسان نباشد به دنبال حق نمىرود ، و از نور اين كتاب مبين ، بهره نمىگيرد كه قابليت محل نيز شرط است .
از همه اينها گذشته ، « هدايت » و « بشارت » توأم با يكديگر تنها براى مؤمنان است و ديگران را چنين بشارتى نيست .
و از اينجا روشن مىشود كه اگر در بعضى از آيات قرآن ، هدايت به طور وسيع و گسترده براى عموم مردم شمرده است ( هُدىً لِلنَّاسِ ) ( بقره - 185 ) منظور همه كسانى است كه زمينه مساعدى براى پذيرش حق دارند ، و گرنه لجوجان متعصب و سرسخت ، كوردلانى هستند كه اگر بجاى يك خورشيد هزاران آفتاب بر آنها بتابد ، كمترين بهره اى از آن نمىگيرند .
سپس به بيان حال گروهى كه در نقطه مقابل مؤمنان قرار دارند پرداخته و يكى از خطرناكترين حالاتشان را چنين بازگو مىكند : « كسانى كه ايمان به آخرت ندارند اعمال سوئشان را براى آنها زينت مىدهيم و در طريق زندگى حيران و سرگردان مىشوند » ( * ( إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ أَعْمالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُونَ ) * ) .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 397
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٩٧