ترجمه :
62 - مؤمنان واقعى كسانى هستند كه ايمان به خدا و رسولش آوردهاند و هنگامى كه در كار مهمى با او باشند بدون اجازه او بجايى نمىروند ، كسانى كه از تو اجازه مىگيرند آنها براستى ايمان به خدا و پيامبرش آوردهاند ، در اين صورت هر گاه از تو براى بعضى از كارهاى مهم خود اجازه بخواهند ، هر كس از آنها را مىخواهى ( و صلاح مىبينى ) اجازه ده ، و براى آنها استغفار كن كه خداوند غفور و رحيم است .
63 - دعوت پيامبر را در ميان خود مانند دعوت بعضى از شما نسبت به بعضى ديگر تلقى نكنيد ، خداوند كسانى را كه از شما پشت سر ديگران پنهان مىشوند و يكى پس از ديگرى فرار مىكند مىداند ، آنها كه مخالفت فرمان او مىكنند بايد از اين بترسند كه فتنه اى دامنشان را بگيرد ، يا عذاب دردناك به آنها برسد .
64 - آگاه باشيد كه براى خدا است آنچه در آسمانها و زمين است ، او مىداند آنچه را كه شما بر آن هستيد ، و روزى كه به سوى او باز مىگردند آنها را از اعمالى كه انجام دادند آگاه مىسازد ، و خدا به هر چيزى آگاه است .
شان نزول :
درباره نخستين آيه مورد بحث شان نزولهاى گوناگونى نقل كردهاند :
در بعضى از روايات مىخوانيم كه اين آيه در مورد « حنظلة بن أبى عياش » نازل شده است كه در همان شب كه فرداى آن جنگ احد در گرفت مىخواست عروسى كند ، پيامبر ص با اصحاب و ياران مشغول به مشورت درباره جنگ بود ، او نزد پيامبر ص آمد و عرضه داشت كه اگر پيامبر ص به او اجازه دهد آن شب را نزد همسر خود بماند ، پيامبر ص به او اجازه داد .
صبحگاهان به قدرى عجله براى شركت در برنامه جهاد داشت كه موفق به انجام غسل نشد ، با همان حال وارد معركه كارزار گرديد ، و سرانجام شربت شهادت نوشيد .
پيامبر ص درباره او فرمود : « فرشتگان را ديدم كه حنظله را در ميان