گذارده شده ، تا آن را ابلاغ كند و « نبى » بنا بر يك تفسير به معنى كسى است كه از وحى الهى آگاه است و خبر مىدهد ، و بنا بر تفسير ديگر به معنى شخص عاليمقام است ( كه ماده اشتقاق هر دو قبلا بيان شد ) اين از نظر لغت .
اما از نظر تعبيرات قرآنى و لسان روايات بعضى معتقدند كه « رسول » كسى است كه صاحب آئين و مامور ابلاغ باشد ، يعنى وحى الهى را دريافت كند و به مردم ابلاغ نمايد ، اما « نبى » دريافت وحى مىكند ولى موظف به ابلاغ آن نيست ، بلكه تنها براى انجام وظيفه خود او است ، و يا اگر از او سؤال كنند پاسخ مىگويد .
به تعبير ديگر « نبى » همانند طبيب آگاهى است كه در محل خود آماده پذيرايى بيماران است ، او به دنبال بيماران نمىرود ، ولى اگر بيمارى به او مراجعه كند از درمانش فروگذار نمىكند .
اما رسول همانند طبيبى است سيار ، و به تعبيرى كه على ع در نهج - البلاغه در باره پيامبر اسلام ص فرموده :
طبيب دوار بطبه
( 1 ) .
او به همه جا مىرود به شهرها ، روستاها ، كوه و دشت و بيابان تا بيماران را پيدا كند و به مداواى آنها بپردازد ، او چشمه اى است كه به دنبال تشنگان مىدود نه چشمه اى كه تشنگان او را جستجو كنند .
از رواياتى كه در اين زمينه به ما رسيده و مرحوم كلينى در كتاب « اصول كافى » در باب « طبقات الانبياء و الرسل » و باب « الفرق بين النبى و الرسل » آورده چنين استفاده مىشود كه « نبى » كسى است كه تنها حقايق وحى را در حال خواب مىبيند ( همانند رؤياى ابراهيم ) و يا علاوه بر خواب در بيدارى هم صداى فرشته وحى را مىشنود .
اما « رسول » كسى است كه علاوه بر دريافت وحى در خواب و شنيدن صداى
هامش
( 1 ) نهج البلاغه خطبه 108