3 - سوره رحمت و يادآورى
در اين سوره پنج بار هنگام شروع در داستان پيامبران بزرگ و مريم ، جمله اذكر ( يادآورى كن ) آمده است و به خاطر آن مىتوان اين سوره را سوره يادآوريها ناميد ، يادآورى از پيامبران و مردان و زنان بزرگ و حركت توحيدى آنها و تلاششان در راه مبارزه با شرك و بتپرستى و ظلم و بيدادگرى .
و از آنجا كه معمولا ذكر به معنى يادآورى بعد از نسيان است ممكن است اشاره به اين واقعيت نيز باشد كه ريشه توحيد و عشق به مردان حق و ايمان به مبارزات حقطلبانه آنها در اعماق جان هر انسانى ريشه دوانيده و سخن از آنها در واقع يك نوع ذكر و يادآورى و بازگويى است .
و توصيف خداوند به عنوان « رحمان » شانزده بار در اين سوره آمده است چرا كه سوره از آغازش با رحمت شروع مىشود ، رحمت خدا به زكريا ، رحمت خدا به مريم و مسيح و پايان آن نيز با همين رحمت است كه در اواخر آن مىگويد :
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا : « كسانى كه ايمان آوردند و عمل صالح انجام دادند خداوند رحمان محبت آنها را در دل بندگانش قرار مىدهد » ( سوره مريم آيه 96 ) .