آيات مورد بحث به بخشى از زندگى داود و سليمان اشاره مىكند ، و در آغاز اشاره سربسته اى به ماجراى يك قضاوت و داورى كه از ناحيه داود و سليمان صورت گرفت دارد :
مىفرمايد : « و داود و سليمان را به ياد آر ، هنگامى كه در باره كشتزارى قضاوت مىكردند كه گوسفندان قوم شبانه آن را چريده بودند » ( * ( وَداوُدَ وَسُلَيْمانَ إِذْ يَحْكُمانِ فِي الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيه غَنَمُ الْقَوْمِ ) * ) ( 1 ) .
« و ما شاهد حكم آنها بوديم » ( * ( وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شاهِدِينَ ) * ) .
گرچه قرآن ماجراى اين محاكمه و دادرسى را كاملا سربسته بيان كرده و به يك اشاره اجمالى اكتفاء نموده ، و تنها به نتيجه اخلاقى و تربيتى آن كه بعدا اشاره خواهيم كرد قناعت كرده است ، ولى در روايات اسلامى و گفتار مفسران بحثهاى زيادى پيرامون آن به چشم مىخورد .
جمعى گفتهاند : داستان بدين قرار بوده كه : گله گوسفندانى شبانه به تاكستانى وارد مىشوند ، و برگها و خوشههاى انگور را خورده و ضايع مىكنند ، صاحب باغ شكايت نزد داود مىبرد ، داود حكم مىدهد كه در برابر اين خسارت بزرگ بايد تمام گوسفندان به صاحب باغ داده شود .
سليمان كه در آن زمان كودك بود به پدر مىگويد : اى پيامبر بزرگ خدا ! اين حكم را تغيير ده و تعديل كن ! پدر مىگويد چگونه ؟ در پاسخ مىگويد :
گوسفندان بايد به صاحب باغ سپرده شوند تا از منافع آنها و شير و پشمشان استفاده كند ، و باغ به دست صاحب گوسفندان داده شود تا در اصلاح آن بكوشد
هامش
( 1 ) « نفشت » از ماده « نفش » ( بر وزن كفش ) به معنى پراكنده شدن در شب است ، و از آنجا كه پراكنده شدن گوسفندان در شب آن هم در يك كشتزار طبعا توأم با چريدن آن خواهد بود بعضى آن را به معنى چريدن در شب گفتهاند ، و نفش ( بر وزن قفس ) به معنى گوسفندانى است كه در شب پراكنده مىشوند .