و درآمدش هنگفت است ، ولى بخل و حرص و آز زندگى را بر او تنگ مىكند نه تنها ميل ندارد در خانه اش باز باشد و ديگران از زندگى او استفاده كنند ، بلكه گويى نمىخواهد آن را به روى خويش بگشايد ، به فرموده على ع « همچون فقيران زندگى مىكند و همانند اغنياء و ثروتمندان حساب پس مىدهد » .
راستى چرا انسان گرفتار اين تنگناها مىشود ، قرآن مىگويد : عامل اصليش اعراض از ياد حق است .
ياد خدا مايه آرامش جان ، و تقوا و شهامت است و فراموش كردن او مايه اضطراب و ترس و نگرانى است .
هنگامى كه انسان مسئوليتهايش را به دنبال فراموش كردن ياد خدا به فراموشى بسپارد ، غرق در شهوات و حرص و طمع مىگردد ، پيدا است ، كه نصيب او معيشت ضنك خواهد بود ، نه قناعتى كه جان او را پر كند ، نه توجه به معنويت كه به او غناى روحى دهد ، و نه اخلاقى كه او را در برابر طغيان شهوات باز دارد .
اصولا تنگى زندگى بيشتر به خاطر كمبودهاى معنوى و نبودن غناى روحى است ، به خاطر عدم اطمينان به آينده و ترس از نابود شدن امكانات موجود ، و وابستگى بيش از حد به جهان ماده است ، و آن كس كه ايمان به خدا دارد و دل به ذات پاك او بسته ، از همه اين نگرانيها در امان است .
البته تا اينجا سخن از فرد بود ، هنگامى كه به جامعه هايى كه از ياد خدا روى گرداندهاند وارد شويم ، مساله از اين وحشتناكتر خواهد بود ، جوامعى كه على رغم پيشرفت شگفتانگيز صنعت و على رغم فراهم بودن همه وسائل زندگى در اضطراب و نگرانى شديد بسر مىبرند ، در تنگناى عجيبى گرفتارند و خود را محبوس و زندانى مىبينند .
همه از هم مىترسند ، هيچكس به ديگرى اعتماد نمىكند ، رابطه ها
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 328
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٢٨