106 - سپس زمين را صاف و هموار و بىآب و گياه رها مىسازد ! 107 - به گونه اى كه در آن هيچ پستى و بلندى نمىبينى ! 108 - در آن روز همگى از دعوتكننده الهى پيروى كرده ( و دعوت او را به حيات مجدد لبيك مىگويند ) و همه صداها در برابر ( عظمت ) خداوند رحمان خاضع مىگردد ، و جز صداى آهسته چيزى نمىشنوى ! 109 - در آن روز شفاعت ( هيچكس ) سودى نمىبخشد ، جز كسى كه خداوند رحمان به او اجازه داده و از گفتار او راضى است .
110 - آنچه را آنها ( مجرمان ) در پيش دارند و آنچه را ( در دنيا ) پشت سر گذاشتند مىداند ، ولى آنها احاطه به ( علم ) او ندارند .
111 - و همه چهرهها ( در آن روز ) در برابر خداوند حى قيوم خاضع مىشود ، و مايوس ( و زيانكار ) كسانى كه بار ظلم بر دوش كشيدند ! 112 - ( اما ) آن كس كه اعمال صالحى انجام دهد در حالى كه مؤمن باشد نه از ظلمى مىترسد ، و نه از نقصان حقش .
تفسير : صحنه هولانگيز قيامت
از آنجا كه در آيات گذشته ، سخن از حوادث مربوط به پايان دنيا و آغاز قيامت بود ، آيات مورد بحث نيز همين مساله را پيگيرى مىكند .
از نخستين آيه چنين برمىآيد كه مردم از پيامبر ص در باره سرنوشت كوهها به هنگام پايان گرفتن دنيا سؤال كرده بودند ، شايد از اين جهت كه باور نمىكردند ، چنين موجودات با عظمتى كه ريشههاى آن در اعماق زمين فرو رفته و سر به آسمان كشيده قابل تزلزل بوده باشد ، و تازه اگر بخواهد از جا كنده شود كدام باد و طوفان است كه چنين قدرتى دارد .
لذا مىگويد : « از تو در باره كوهها سؤال مىكنند » ( * ( وَيَسْئَلُونَكَ عَنِ الْجِبالِ ) * ) .
در پاسخ : « بگو پروردگار من آنها را از هم متلاشى و تبديل به سنگريزه