بنا بر اين با وجود خداوند توانايى كه همه جا با شما است و به همين دليل همه چيز ، همه سخنها را مىشنود ، و همه چيز را مىبيند و حامى و پشتيبان شما است ، ترس و وحشت معنايى ندارد .
سپس دقيقا چگونگى پياده كردن دعوتشان را در حضور فرعون در پنج جمله كوتاه و قاطع و پرمحتوا براى آنها بيان مىفرمايد ، كه يكى مربوط به اصل ماموريت است و ديگرى بيان محتواى ماموريت و سومى دليل و سند و چهارمى تشويق پذيرندگان و سرانجام تهديد مخالفان .
نخست مىگويد : « شما به سراغ او برويد و به او بگوئيد ما فرستادگان پروردگار توايم » ( * ( فَأْتِياه فَقُولا إِنَّا رَسُولا رَبِّكَ ) * ) .
جالب اينكه بجاى پروردگار ما مىگويد پروردگار تو ، تا عواطف فرعون را متوجه اين نكته سازند كه او پروردگارى دارد و اينها نمايندگان پروردگار اويند ، ضمنا بطور كنايه به او فهمانده باشند كه ادعاى ربوبيت از هيچكس صحيح نيست و مخصوص خدا است .
ديگر اينكه « بنى اسرائيل را همراه ما بفرست و آنها را اذيت و آزار مكن » ( * ( فَأَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ وَلا تُعَذِّبْهُمْ ) * ) .
درست است كه دعوت موسى تنها براى نجات بنى اسرائيل از چنگال فرعونيان نبوده ، بلكه به گواهى ساير آيات قرآن به منظور نجات خود فرعون و فرعونيان از چنگال شرك و بتپرستى نيز بوده است ، ولى اهميت اين موضوع و ارتباط منطقى آن با موسى سبب شده است كه او مخصوصا انگشت روى اين مساله بگذارد چرا كه استثمار و به بردگى كشيدن بنى اسرائيل با آن همه شكنجه و آزار مطلبى نبوده است كه قابل توجيه باشد .
سپس اشاره به دليل و مدرك خود كرده مىگويد به او بگوئيد « ما نشانه اى
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 210
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢١٠