عجيبى دارد ! و از آنجا كه موسى ع بايد در اين راه پر نشيب و فراز كه در پيش دارد در يك سپر حفاظتى قرار گيرد ، خداوند پرتوى از محبت خود را بر او مىافكند آن چنان كه هر كس وى را ببيند دلباخته او مىشود ، نه تنها به كشتن او راضى نخواهد بود بلكه راضى نمىشود كه مويى از سرش كم شود ! ، آن چنان كه قرآن در ادامه اين آيات مىگويد : « و من محبتى از خودم بر تو افكندم » ( * ( وَأَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِنِّي ) * ) .
چه سپر عجيبى ، كاملا نامرئى است ، اما از فولاد و آهن محكمتر .
مىگويند : قابله موسى از فرعونيان بود و تصميم داشت گزارش تولد او را به دستگاه جبار فرعون بدهد ، اما نخستين بار كه چشمش در چشم نوزاد افتاد گويى برقى از چشم او جستن كرد كه اعماق قلب قابله را روشن ساخت ، و رشته محبت او را در گردنش افكند و هر گونه فكر بدى را از مغز او دور ساخت ! .
در اين زمينه در حديثى از امام باقر ع مىخوانيم : « هنگامى كه موسى ع متولد شد و مادر ديد نوزادش پسر است رنگ از صورتش پريد ، قابله پرسيد چرا اين گونه رنگت زرد شد ؟ گفت : از اين مىترسم كه سر پسرم را ببرند ، ولى قابله گفت : هرگز چنين ترسى به خود راه مده و كان موسى لا يراه احد الا احبه ! : « موسى چنان بود كه هر كس او را مىديد دوستش مىداشت » . ( 1 )
و همين سپر محبت بود كه او را در دربار فرعون نيز كاملا حفظ كرد .
در پايان اين آيه مىفرمايد : « هدف اين بود كه در پيشگاه من و در برابر ديدگان ( علم ) من پرورش يا بى » ( * ( وَلِتُصْنَعَ عَلى عَيْنِي ) * ) .
بدون شك ذرهاى در آسمان و زمين از علم خدا پنهان نيست ، و همه در پيشگاه او حاضرند اما اين تعبير در اينجا اشاره به عنايت خاصى است كه خدا نسبت
هامش
( 1 ) نور الثقلين جلد سوم صفحه 378 .