بيفكند ، و دشمن من و دشمن او آن را بگيرد و من محبتى از خودم بر تو افكندم ، تا در برابر ديدگان ( علم ) من پرورش يا بى .
40 - در آن هنگام كه خواهرت ( در نزديكى كاخ فرعون ) راه مىرفت و مىگفت آيا خانواده اى را به شما نشان دهم كه اين نوزاد را كفالت مىكند ( و دايه خوبى براى اوست ) و به دنبال آن ما تو را به مادرت بازگردانديم تا چشمش به تو روشن شود ، و غمگين نگردد ، و تو كسى ( از فرعونيان ) را كشتى اما ما تو را از اندوه نجات داديم ، پس از آن ساليانى در ميان مردم مدين توقف نمودى و تو را بارها آزموديم سپس در زمان مقدر ( براى فرمان رسالت ) به اينجا آمدى .
41 - و من تو را براى خودم پرورش دادم !
تفسير : چه خداى مهربانى !
در اين آيات خداوند به يكى ديگر از فصول زندگانى موسى ع اشاره مىكند كه مربوط به دوران كودكى او و نجات اعجازآميزش از چنگال خشم فرعونيان است ، اين فصل گرچه از نظر تسلسل تاريخى قبل از فصل رسالت و نبوت بوده ، اما چون به عنوان شاهد براى مشمول نعمتهاى خداوند ، نسبت به موسى ع از آغاز عمر ، ذكر شده ، در درجه دوم اهميت نسبت به موضوع رسالت مىباشد .
نخست مىگويد : « اى موسى ! ما بار ديگر نيز بر تو منت گذارديم ، و تو را مشمول نعمتهاى خويش ساختيم » ( * ( وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً أُخْرى ) * ) . ( 1 )
بعد از ذكر اين اجمال به شرح و بسط آن مىپردازد و مىگويد : « در آن
هامش
( 1 ) همانگونه كه قبلا نيز گفتهايم : كلمه « منت » در اصل از « من » به معنى سنگهاى بزرگى كه با آنها وزن مىكنند گرفته شده است ، به همين جهت بخشيدن هر نعمت سنگين و گرانبهايى را منت مىگويند ، و در آيه فوق ، منظور همين معنى است ، و اين مفهوم ، مفهوم زيبا و ارزنده آن است ، ولى اگر كسى كار كوچك خود را با سخن بزرگ كند و به رخ طرف بكشد عملى است زشت و مصداق نكوهيده منت است .