( طبق نقل تفسير الميزان ) در كتاب « غاية المرام » از يك صد طريق از طرق اهل سنت و هفتاد طريق از طرق شيعه نقل شده است ، آن قدر معتبر مىباشد كه جاى هيچگونه انكار ندارد .
ما در باره حديث منزله ، در جلد ششم تفسير نمونه ذيل آيه 142 اعراف ( صفحه 339 ) به قدر كافى بحث كردهايم ، اما آنچه ذكر آن را در اينجا ضرورى مىدانيم اين است كه بعضى از مفسران ( مانند آلوسى در روح المعانى ) با قبول اصل روايت در دلالت آن ايراد كردهاند و گفتهاند جمله « * ( وَأَشْرِكْه فِي أَمْرِي ) * » ( او را شريك در كار من بنما ) چيزى را جز شركت در امر ارشاد و دعوت مردم به سوى حق ، اثبات نمىكند .
ولى پيدا است كه مساله شركت در ارشاد و به تعبير ديگر امر به معروف و نهى از منكر و گسترش دعوت حق ، وظيفه فرد فرد مسلمانان است و اين چيزى نبوده است كه پيامبر ص براى على ع بخواهد ، اين يك توضيح واضح است كه هرگز نمىتوان دعاى پيامبر ص را به آن تفسير كرد .
از سوى ديگر مىدانيم كه منظور شركت در امر نبوت هم نبوده است ، بنا بر اين نتيجه مىگيريم كه مقام خاصى بوده غير از نبوت و غير از وظيفه عمومى ارشاد ، آيا اين جز مساله ولايت خاصه چيزى خواهد بود ؟ آيا اين همان خلافت ( به مفهوم خاصى كه شيعه براى آن قائل است ) نيست ؟ و جمله « وزيرا » نيز آن را تاييد و تقويت مىكند .
به تعبير ديگر وظائفى وجود دارد كه كار همه افراد نيست و آن حفظ آئين پيامبر ص از هر گونه تحريف و انحراف ، و تفسير هر گونه ابهامى كه در محتواى آئين براى بعضى رخ دهد ، و رهبرى امت در غيبت پيامبر ص و بعد از او ، و كمك بسيار مؤثر در پيشبرد اهداف او .
اينها همان چيزى است كه پيامبر ص با گفتن جمله « اشركه فى امرى »
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 194
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٩٤