شعله اى از آن براى شما بياورم و يا به وسيله اين آتش راهى پيدا كنم « ( * ( إِذْ رَأى ناراً فَقالَ لأَهْلِه امْكُثُوا إِنِّي آنَسْتُ ناراً لَعَلِّي آتِيكُمْ مِنْها بِقَبَسٍ أَوْ أَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدىً ) * ) .
با توجه به اينكه « قبس » ( بر وزن قفس ) به معنى مختصرى از آتش است كه از مجموعه اى جدا مىكنند ، و با توجه به اينكه معمولا مشاهده آتش در بيابانها نشان مىدهد كه جمعيتى گرد آن جمعند ، و يا اينكه شعله اى را بر بلندى روشن ساختهاند كه كاروانيان در شب راه را گم نكنند ، و نيز با توجه به اينكه « امكثوا » از ماده « مكث » به معنى توقف كوتاه است ، از مجموع اين تعبيرات چنين استفاده مىشود كه موسى با همسر و فرزند خود در شبى تاريك از بيابان عبور مىكرده ، شبى بود سرد و ظلمانى كه راه را در آن گم كرده بود ، شعله آتشى از دور نظر او را به خود جلب كرد ، به محض ديدن اين شعله به خانواده اش گفت توقف كوتاهى كنيد كه من آتشى ديدم ، بروم اندكى از آن براى شما بياورم و يا راه را بوسيله آتش يا كسانى كه آنجا هستند پيدا كنم .
در تواريخ نيز مىخوانيم كه موسى ع هنگامى كه مدت قراردادش با « شعيب » در « مدين » پايان يافت ، همسر و فرزند و همچنين گوسفندان خود را برداشت و از مدين به سوى مصر رهسپار شد ، راه را گم كرد ، شبى تاريك و ظلمانى بود ، گوسفندان او در بيابان متفرق شدند ، مىخواست آتشى بيفروزد تا در آن شب سرد ، خود و فرزندانش گرم شوند ، اما بوسيله آتشزنه آتش روشن نشد در اين اثناء همسر باردارش دچار درد وضع حمل شد .
طوفانى از حوادث سخت ، او را محاصره كرد در اين هنگام بود كه شعله اى از دور به چشمش خورد ، ولى اين آتش نبود بلكه نور الهى بود ، موسى به گمان اينكه آتش است براى پيدا كردن راه و يا برگرفتن شعله اى ، به سوى آتش حركت كرد ( 1 )
هامش
( 1 ) مجمع البيان ذيل آيه مورد بحث .