فابغضوه ، قال فيبغضه اهل السماء ثم يوضع له البغضاء فى الارض !
« هنگامى كه خداوند كسى از بندگانش را دوست دارد به فرشته بزرگش جبرئيل مىگويد من فلان كس را دوست دارم او را دوست بدار ، جبرئيل او را دوست خواهد داشت ، سپس در آسمانها ندا مىدهد كه اى اهل آسمان ! خداوند فلان كس را دوست دارد او را دوست داريد ، و به دنبال آن همه اهل آسمان او را دوست مىدارند ، سپس پذيرش اين محبت در زمين منعكس مىشود .
و هنگامى كه خداوند كسى را دشمن بدارد به جبرئيل مىگويد من از او متنفرم ، او را دشمن بدار ، جبرئيل او را دشمن مىدارد ، سپس در ميان اهل آسمانها ندا مىدهد كه خداوند از او متنفر است او را دشمن داريد ، همه اهل آسمانها از او متنفر مىشوند ، سپس انعكاس اين تنفر در زمين خواهد بود » . ( 1 )
اين حديث پر معنى نشان مىدهد كه ايمان و عمل صالح بازتابى دارد به وسعت عالم هستى ، و شعاع محبوبيت حاصل از آن تمام پهنه آفرينش را فرا مىگيرد ، ذات پاك خداوند چنين كسانى را دوست دارد ، نزد همه اهل آسمان محبوبند ، و اين محبت در قلوب انسانهايى كه در زمين هستند پرتوافكن مىشود .
راستى چه لذتى از اين بالاتر كه انسان احساس كند محبوب همه پاكان و نيكان عالم هستى است ؟ و چه دردناك است كه انسان احساس كند زمين و آسمان فرشتهها و انسانهاى با ايمان همه از او متنفر و بيزارند .
سپس به « قرآن » كه سرچشمه پرورش ايمان و عمل صالح است اشاره كرده مىگويد « ما قرآن را بر زبان تو آسان ساختيم ، تا پرهيزگاران را بوسيله آن بشارت دهى ، و دشمنان سرسخت و لجوج را انذار كنى »
هامش
( 1 ) اين حديث در بسيارى از منابع معروف حديث و همچنين بسيارى از كتب تفسير آمده است ، ولى ما متنى را انتخاب كرديم كه در تفسير « فى ظلال » جلد پنجم صفحه 454 از « احمد » و « مسلم » و « بخارى » نقل شده .