به خدا است آيا مصداق اخسرين اعمالا نيستند ؟
آيا هيچ مذهب و آئين الهى ممكن است بر خلاف قانون عقل و فطرت ، انسان اجتماعى را به انزوا دعوت كند و اين كار را سرچشمه قرب به خدا بداند ؟
همچنين آنها كه در آئين خدا بدعت گذاردند ، تثليث را بجاى توحيد و مسيح بنده خدا را به عنوان فرزند خدا ، و خرافاتى ديگر از اين قبيل را وارد آئين پاك الهى نمودند ، به گمان اينكه دارند خدمتى مىكنند ، آيا اين گونه افراد از زيانكارترين مردم نيستند ؟ ! « خوارج نهروان » ، آن جمعيت قشرى بى مغز و نادان كه بزرگترين گناهان ( همچون كشتن على ع و گروهى از مسلمانان راستين و گلهاى سرسبد اسلام ) را موجب تقرب به خدا مىدانستند و حتى بهشت را در انحصار خود فرض مىكردند آيا از زيانكارترين مردم نبودند ؟ ! خلاصه آيه آن چنان مفهوم وسيعى دارد كه اقوام زيادى را در گذشته و حال و آينده در برمىگيرد .
اكنون اين سؤال پيش مىآيد كه سرچشمه اين حالت انحرافى خطرناك چيست ؟
مسلما تعصبهاى شديد ، غرورها ، تكبر خودمحورى ، و حب ذات از مهمترين عوامل پيدايش اين گونه پندارهاى غلط است .
گاه تملق و چاپلوسى ديگران ، و زمانى در گوشه انزوا نشستن و تنها به قاضى رفتن ، سبب پيدايش اين حالت مىگردد كه تمام اعمال و افكار انحرافى و زشت انسان در نظر او زينت مىدهد ، آن چنان كه بجاى احساس شرمندگى و ننگ از اين زشتيها ، احساس غرور و افتخار و مباهات مىكند ، همانگونه كه قرآن در جاى ديگر مىفرمايد : ( أَ فَمَنْ زُيِّنَ لَه سُوءُ عَمَلِه فَرَآه حَسَناً : « آيا كسى كه اعمال زشتش در نظرش زينت داده شده است و آن را نيكو مىپندارد . .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 565
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٦٥