كننده است .
ى - ادب شاگرد و استاد - در گفتگوهايى كه ميان موسى و آن مرد عالم الهى رد و بدل شد نكتههاى جالبى پيرامون ادب شاگرد و استاد به چشم مىخورد مانند :
1 - موسى خود را به عنوان تابع خضر معرفى مىكند ( أَتَّبِعُكَ ) .
2 - موسى بيان تابعيت را به صورت تقاضاى اجازه از او ذكر مىكند ( هَلْ أَتَّبِعُكَ ) .
3 - او اقرار به نيازش به تعلم مىكند و استادش را به داشتن علم ( عَلى أَنْ تُعَلِّمَنِ ) .
4 - در مقام تواضع ، علم استاد را بسيار معرفى مىكند و خود را طالب فراگرفتن گوشه اى از علم او ( مما ) .
5 - از علم استاد به عنوان يك علم الهى ياد مىكند ( علمت ) .
6 - از او طلب ارشاد و هدايت مىنمايد ( رشدا ) .
7 - در پرده به او گوشزد مىكند كه همانگونه كه خدا به تو لطف كرده و تعليمت نموده ، تو نيز اين لطف را در حق من كن ( تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ ) .
8 - جمله هل اتبعك اين واقعيت را نيز مىرساند كه شاگرد بايد به دنبال استاد برود ، اين وظيفه استاد نيست كه بدنبال شاگرد راه بيفتد ( مگر در موارد خاص ) .
9 - موسى با آن مقام بزرگى كه داشت ( پيامبر اولوا العزم و صاحب رسالت و كتاب بود ) اينهمه تواضع مىكند يعنى هر كه هستى و هر مقامى دارى در مقام كسب دانش بايد فروتن باشى .
10 - او در مقام تعهد خود در برابر استاد ، تعبير قاطعى نكرد بلكه گفت
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 521
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٢١