آرى « او است كه برترين پاداش را دارد و او است كه بهترين عاقبت را براى مطيعان فراهم مىسازد » ( * ( هُوَ خَيْرٌ ثَواباً وَخَيْرٌ عُقْباً ) * ) .
پس اگر انسان مىخواهد به كسى دل به بندد و بر چيزى تكيه كند و اميد به پاداش كسى داشته باشد چه بهتر كه تكيه گاهش خدا و دلبستگى ، و اميدش به لطف و احسان پروردگار باشد .
نكتهها :
1 - غرور ثروت
در اين داستان ترسيم زنده اى از آنچه ما غرور ثروتش مىناميم ، مشاهده مىكنيم ، و به سرانجام اين غرور كه پايانش شرك و كفر است آشنا مىشويم .
انسانهاى كمظرفيت هنگامى كه بجايى رسيدند و برترى مختصرى از نظر مقام و ثروت بر ديگران يافتند ، غالبا گرفتار بلاى غرور مىشوند ، نخست سعى مىكنند امكانات خود را به رخ ديگران بكشند ، و آن را وسيله برترىجويى قرار دهند ، جمع شدن مگسصفتان را دور اين شيرينى دليل بر نفوذ خويشتن در دلها قرار دهند ، اين همان است كه قرآن با جمله « أَنَا أَكْثَرُ مِنْكَ مالًا وَأَعَزُّ نَفَراً » در آيات فوق از آن ياد كرده است .
عشق و علاقه آنها به دنيا كم كم پندار جاودانگى آن را در نظرشان مجسم مىسازد ، و فرياد « ما أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هذِه أَبَداً » را سر ميدهند ! ايمان به جاودانگى دنياى مادى چون تضاد روشنى با رستاخيز دارد نتيجتا به انكار معاد برمىخيزند « وَما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً » مىگويند .
خودبينى و خودپسنديشان سبب مىشود كه برترى مادى را دليل بر قرب در درگاه پروردگار بدانند ، و براى خويشتن مقام فوق العاده اى نزد او قائل شوند ، و بگويند اگر به سوى خدا بازگرديم و معاد و آخرتى در كار باشد جاى ما در آنجا