با روشن شدن اين مقدمه به سراغ پاسخ سؤال مىرويم : اگر خدا زندگى پر زرق و برق اين جهان را نكوهش كرده به خاطر آنست كه محدوديت اين جهان سبب مىشود فراهم كردن چنان زندگانى با انواع ظلم و ستم توأم باشد ، و بهره گيرى از آن با غفلت و بى خبرى .
تبعيضهايى كه از اين رهگذر پيدا مىشود مايه كينهها ، حسادتها ، عداوتها و سرانجام خونريزيها و جنگها است .
اما در آن جهان كه همه چيزش گسترده است نه تحصيل اين زينتها مشكل ايجاد مىكند ، نه سبب تبعيض و محروميت كسى مىشود ، نه كينه و نفرتى برمىانگيزد ، و نه در آن محيط مملو از معنويت انسان را از خدا غافل مىسازد ، نه نياز به زحمت حفظ و حراست دارد ، و نه در رقبا ايجاد حسادت مىكند ، نه مايه كبر و غرور است و نه موجب فاصله گرفتن از خلق خدا و خدا .
چرا بهشتيان از چنين مواهبى محروم باشند كه لذتى است جسمانى در كنار مواهب بزرگ معنوى بدون هيچ واكنش نامطلوب .
5 - نزديك شدن به ثروتمندان به خاطر ثروتشان -
نكته ديگرى كه آيات فوق به ما مىآموزد اين است كه ما نبايد از ارشاد و هدايت اين گروه و آن گروه به خاطر آنكه ثروتمندند . يا زندگى مرفهى دارند پرهيز كنيم ، و به اصطلاح قلم سرخى دور آنها بكشيم ، بلكه آنچه مذموم است آنست كه ما به خاطر بهره گيرى از دنياى مادى آنها به سراغ آنها برويم و به گفته قرآن مصداق « * ( تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا ) * » باشيم ، اما اگر هدف هدايت و ارشاد آنها و حتى بهره گيرى از امكاناتشان براى فعاليتهاى مثبت و ارزنده اجتماعى باشد تماس با آنها نه تنها مذموم نيست بلكه لازم و واجب است .