ماندن بدن در شرايط يك نواخت ، براى چنان مدت طولانى ، به ارگانيزم آن صدمه مىزند . ضايعات فراوانى بار خواهد آورد .
اين ايرادها ممكن است در به دو نظر بن بنبستها و موانع غير قابل عبورى بر سر راه اين مساله مجسم كند ، در حالى كه چنين نيست زيرا :
اولا : مساله عمر دراز مدت ، يك مساله غير علمى نيست ، چه اينكه مىدانيم طول عمر هيچ موجود زنده اى - از نظر علمى - ميزان ثابت و معينى ندارد كه با فرا رسيدن آن مرگ حتمى باشد .
به عبارت ديگر درست است كه نيروهاى جسمى انسان هر چه باشد بالآخره محدود و پايان پذير است ، اما اين سخن به آن معنى نيست كه بدن يك انسان ، يا موجود زنده ديگر ، توانايى زيست بيشتر از مقدار عادى را ندارد ، و مثلا همانطور كه در طبيعت هنگامى كه آب به يكصد درجه حرارت رسيد مىجوشد و در درجه صفر يخ مىزند ، انسان هم كه به يكصد و يا يكصد و پنجاه سال رسيد قلب او الزاما متوقف مىگردد و مرگ او فرا مىرسد .
بلكه ميزان طول عمر موجودات زنده بستگى زيادى با وضع زندگى آنها دارد و با تغيير شرايط كاملا تغيير پذير است گواه زنده اين سخن اين است كه از يك طرف مىبينيم هيچيك از دانشمندان جهان ميزان معينى براى عمر انسان تعيين نكردهاند ، و از سوى ديگر توانستهاند در آزمايشگاهها گاهى طول عمر بعضى از موجودات زنده را به دو يا چند برابر ، و گاهى به 12 برابر و بيشتر برسانند ، و حتى امروز به ما اميدوارى مىدهند كه در آينده با پيدا شدن « روشهاى نوين عملى » عمر انسان به چندين برابر فعلى افزايش خواهد يافت ، اين در باره اصل مساله طول عمر .
ثانيا : در مورد آب و غذا در اين خواب طولانى اگر خواب عادى و معمولى باشد ، مىتوان حق را به ايراد كننده داد كه اين موضوع با اصول علمى سازگار نيست ، زيرا سوخت و ساز بدن به هنگام خوابهاى گر چه عادى كمى از حال بيدارى كمتر است ولى رويهمرفته براى سالهاى متمادى بسيار زياد خواهد بود ،
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 407
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٠٧