تفسير : موقعيت دقيق اصحاب كهف
در دو آيه فوق قرآن به ريزه كاريهاى مربوط به زندگى عجيب اصحاب كهف در آن غار پرداخته و آن چنان دقيق و ظريف ، جزئيات آن را فاش مىكند كه گويى انسان در برابر غار نشسته و خفتگان غار را با چشم خود تماشا مىكند .
در اين دو آيه به شش خصوصيت اشاره شده است :
1 - دهانه غار رو به شمال گشوده مىشد و چون در نيمكره شمالى زمين قطعا بوده است نور آفتاب به درون آن مستقيما نمىتابيد چنان كه قرآن مىگويد : « اگر به خورشيد نگاه مىكردى مىديدى كه به هنگام طلوع ، در طرف راست غار آنها قرار مىگيرد ، و به هنگام غروب در طرف چپ » ( * ( وَتَرَى الشَّمْسَ إِذا طَلَعَتْ تَتَزاوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذاتَ الْيَمِينِ وَإِذا غَرَبَتْ تَقْرِضُهُمْ ذاتَ الشِّمالِ ) * ) .
و به اين ترتيب نور مستقيم آفتاب كه تداوم آن ممكن است موجب پوسيدگى و فرسودگى شود به بدن آنها نمىتابيد ، ولى نور غير مستقيم به قدر كافى وجود داشت .
تعبير به « تزاور » كه به معنى تمايل پيدا كردن است اين نكته را دربر دارد كه گويى خورشيد ماموريت داشت از سمت راست غار بگذرد و همچنين تعبير « تقرض » كه معنى قطع كردن و بريدن دارد ، نيز مفهوم ماموريت را در بر دارد ، و از اين گذشته « تزاور » كه از ماده « زيارت » است توأم با آغازگرى است كه مناسب طلوع آفتاب مىباشد ، و « تقرض » قطع و پايان را كه در مفهوم غروب نهفته است نيز مشخص مىكند .
بودن دهانه غار به سوى شمال سبب مىشد كه بادهاى ملايم و لطيفى كه معمولا از سمت شمال مىوزد به آسانى در درون غار وارد شود و در همه زواياى آن روح تازه اى بدمد .
2 - آنها در يك محل وسيع از غار قرار داشتند « ( * ( وَهُمْ فِي فَجْوَةٍ مِنْه ) * ) .