پروردگارت نازل نميشوم ، اجازه نداشتم ! ( لازم به تذكر است كه دو بخش از پاسخ سؤالات سه گانه در اين سوره آمده اما آيه مربوط به روح ، در سوره بنى اسرائيل گذشت ، و اين مطلب در قرآن كم نظير نيست كه آيه اى به مناسبتى نازل شود و آن را به دستور پيامبر ص در لابلاى سوره خاصى جاى دهند ) .
تفسير : آغاز ماجراى اصحاب كهف
در آيات گذشته ترسيمى از زندگى اين جهان ، و چگونگى اين ميدان آزمايش انسانها و مسير زندگى آنان ، از نظر گذشت ، از آنجا كه قرآن مسائل كلى حساس را غالبا در ضمن مثال و يا مثالها و يا نمونه هايى از تاريخ گذشته مجسم مىسازد ، در اينجا نيز نخست به بيان داستان اصحاب كهف پرداخته و از آنها به عنوان يك « الگو » و « اسوه » ياد مىكند .
گروهى از جوانان با هوش و با ايمان كه در يك زندگى پر زرق و برق در ميان انواع ناز و نعمت به سر مىبردند ، براى حفظ عقيده خود و مبارزه با طاغوت عصر خويش به همه اينها پشتپا زدند ، و به غارى از كوه كه از همه چيز تهى بود پناه بردند ، و از اين راه استقامت و پايمردى خود را در راه ايمان نشان دادند .
جالب اينكه قرآن در اينجا با به كار گرفتن يكى از اصول فن فصاحت و بلاغت نخست سرگذشت اين گروه را بطور اجمال ، براى آمادگى ذهن شنوندگان ، ضمن چهار آيه نقل كرده ، سپس به تفصيل آن در ضمن چهارده آيه مىپردازد .
نخست مىگويد : آيا گمان كردى اصحاب كهف و رقيم از آيات عجيب ما بودند « ؟ ! ( * ( أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحابَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيمِ كانُوا مِنْ آياتِنا عَجَباً ) * ) .