104 - و بعد از آن به بنى اسرائيل گفتيم در اين سرزمين ( مصر و شام ) ساكن شويد ، اما هنگامى كه وعده آخرت فرا رسد همه شما را دسته جمعى ( به آن دادگاه عدل ) مىآوريم .
تفسير : با اينهمه نشانهها باز ايمان نياوردند
در چند آيه پيش از اين خوانديم كه مشركان چه تقاضاهاى عجيب و غريبى از پيامبر داشتند و از آنجا كه انگيزه آنها به گواهى اظهارات خودشان حقجويى نبود بلكه هدفشان بهانه گيرى و لجاجت بود پيامبر ص پاسخ منفى به آنها داد .
در آيات مورد بحث در حقيقت نمونه اى از اين صحنه را در امتهاى پيشين بيان مىكند كه چگونه انواع خارق عادات و معجزات را ديدند و باز هم بهانه گرفتند و راه انكار را هم چنان ادامه دادند .
در آيه نخست ميگويد : « ما به موسى نه آيه و نشان روشن داديم » ( * ( وَلَقَدْ آتَيْنا مُوسى تِسْعَ آياتٍ بَيِّناتٍ ) * ) .
در اينكه اين نه آيه چه بوده در پايان همين بحث به آن اشاره خواهيم كرد .
سپس براى تاكيد بيشتر اضافه مىكند : اگر مخالفانت حتى اين موضوع را انكار كنند براى اتمام حجت به آنها « از بنى اسرائيل سؤال كن كه در آن زمان كه اين آيات به سراغشان آمد چگونه بودند » ( * ( فَسْئَلْ بَنِي إِسْرائِيلَ إِذْ جاءَهُمْ ) * ) ولى با اين حال فرعون گردنكش جبار و طغيانگر نه تنها تسليم نشد بلكه موسى را متهم به ساحر بودن و يا ديوانه بودن كرد و گفت : « من گمان مىكنم اى موسى تو ساحر يا ديوانه اى » . ( * ( فَقالَ لَه فِرْعَوْنُ إِنِّي لأَظُنُّكَ يا مُوسى مَسْحُوراً ) * ) در بيان معنى « مسحور » مفسران دو تفسير گفتهاند بعضى آن را به معنى ساحر دانستهاند به شهادت آيات ديگر قرآن كه ميگويد فرعون و فرعونيان همه جا او را متهم به ساحر بودن كردند ، و آمدن اسم مفعول به معنى فاعل در لغت عرب شبيه و نظير دارد مانند « مشئوم » به معنى « شائم » كسى كه مايه بدبختى است ، و