تفسير :
چگونه از حق فرار مىكنند ؟ !
از آنجا كه سخن در آيات گذشته به مساله توحيد و شرك منتهى شد ، در آيات مورد بحث اين مساله با بيان روشن و قاطعى دنبال مىشود .
نخست از لجاجت فوق العاده جمعى از مشركان در برابر دلائل مختلف توحيد سخن به ميان آورده مىگويد : « ما در اين قرآن انواع استدلالات و بيانات مؤثر را آورديم تا آنها متذكر شوند و در راه حق گام بردارند ، ولى اين همه بيان و استدلال جز بر نفرت و فرار آنها نيفزود » ( * ( وَلَقَدْ صَرَّفْنا فِي هذَا الْقُرْآنِ لِيَذَّكَّرُوا وَما يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُوراً ) * ) .
« صرف » از ماده « تصريف » به معنى تغيير دادن و دگرگون ساختن است ، و مخصوصا با توجه به اينكه از باب « تفعيل » است ، معنى كثرت را نيز در بردارد .
و از آنجا كه بيانات قرآن در زمينه اثبات توحيد و نفى شرك ، گاهى در لباس استدلال منطقى ، گاهى فطرى ، زمانى در شكل تهديد ، گاهى تشويق ، و خلاصه از انواع طرق و فنون مختلف كلام براى آگاه ساختن و بيدار كردن مشركان استفاده شده است ، تعبير به « صرفنا » در مورد آن بسيار مناسب است .
قرآن با اين تعبير مىگويد : ما از هر درى وارد شديم ، و از هر راهى استفاده كرديم تا چراغ توحيد را در دل اين كوردلان بيفروزيم ، اما گروهى از آنها آن قدر لجوج و متعصب و سرسختند كه نه تنها اين بيانات آنها را به حقيقت نزديك نمىسازد بلكه بر نفرت و دورى آنها مىافزايد ! در اينجا اين سؤال به ذهن مىرسد كه اگر اين بيانات گوناگون نتيجه معكوس دارد ، ذكر آنها چه فائده اى خواهد داشت ؟ ! پاسخ اين سؤال روشن است و آن اينكه قرآن براى يك فرد يا يك گروه