يَتَّبِعُونَ الدَّاعِيَ لا عِوَجَ لَه وَخَشَعَتِ الأَصْواتُ لِلرَّحْمنِ فَلا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْساً :
« از تو درباره كوهها سؤال مىكنند بگو پروردگارم آنها را از هم متلاشى مىكند ، سپس آن را به صورت زمينى هموار در مىآورد آن چنان كه اعوجاج و پستى و بلندى در آن نخواهى ديد ، در آن روز مردم از دعوت كننده اى كه هيچ انحرافى در او نيست ، پيروى مىكنند و صداها در برابر خداوند مهربان به خشوع مىگرايد آن چنان كه جز صداى آهسته نمىشنوى » .
در آغاز سوره « تكوير » نيز سخن از خاموش شدن خورشيد و تاريك شدن ستارگان و حركت كوهها به ميان آمده .
و در آغاز سوره « انفطار » از شكافتن آسمانها و پراكنده شدن كواكب و سپس برانگيخته شدن مردگان از قبرها ! ( دقت كنيد ) گفتگو شده است .
از مجموع اين آيات و مانند آن و همچنين آيات مختلفى كه مىگويد : انسانها از قبرها بار ديگر برانگيخته مىشوند ( 1 ) به خوبى استفاده مىشود كه نظام كنونى جهان به اين صورت باقى نمىماند ، ولى به كلى نابود نمىشود ، بلكه اين جهان در هم مىريزد و زمين صاف و مسطح مىگردد ، و مردم در زمينى تازه ( و طبعا كاملتر و عاليتر به حكم آنكه عالم ديگر همه چيزش از اين جهان وسيعتر و كاملتر است ) گام مىنهند .
طبيعى است كه اين جهان امروز ما استعداد پذيرش صحنههاى قيامت را ندارد و براى زندگى رستاخيز ما ، تنگ و محدود است و همان گونه كه بارها گفتهايم شايد نسبت آن جهان به اين جهان ، همچون نسبت اين جهان است به محدوده عالم جنين و رحم مادر .
آياتى كه مىگويد : مدت طول روزها در قيامت با مقايسه به روزهاى اين
هامش
( 1 ) سوره يس آيه 51 و سوره قمر آيه 7 و سوره معارج آيه 43 و سوره حج آيه 7 و . . .