« آرى خداى من حتما دعاها را مىشنود » ( * ( إِنَّ رَبِّي لَسَمِيعُ الدُّعاءِ ) * ) .
و باز به تقاضا و نيايش و دعا ادامه مىدهد و عرض مىكند : « پروردگارا مرا بر پا كننده نماز قرار ده و از فرزندان من نيز چنين كن اى خداى من » ( * ( رَبِّ اجْعَلْنِي مُقِيمَ الصَّلاةِ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي ) * ) .
« پروردگارا دعاى ما را بپذير » ( * ( رَبَّنا وَتَقَبَّلْ دُعاءِ ) * ) .
و آخرين تقاضا و دعاى ابراهيم در اينجا اينست كه : « پروردگارا مرا و پدر و مادرم و همه مؤمنان را در روزى كه حساب بر پا مىشود ببخش و بيامرز » ( * ( رَبَّنَا اغْفِرْ لِي وَلِوالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسابُ ) * ) .
نكتهها :
1 - آيا مكه در آن زمان شهر بود ؟
در آيات فوق ديديم كه ابراهيم يك بار عرض مىكند خداوندا من فرزندم را در يك سرزمين فاقد آب و آبادى و زراعت گذاشتم ، اين مسلما اشاره به آغاز ورود او در سرزمين مكه است كه در آن موقع نه آب بود و آبادى و نه خانه و ساكن خانه ، تنها بقاياى خانه خدا در آنجا به چشم مىخورد ، و يك مشت كوههاى خشك و بى آب و علف ! ولى مىدانيم اين تنها سفر ابراهيم به سرزمين مكه نبود بلكه باز هم مكرر به اين سرزمين مقدس گام گذارد ، در حالى كه « مكه » تدريجا شكل شهرى را به خود مىگرفت ، و قبيله « جرهم » در آنجا ساكن شده بودند ، و پيدايش چشمه زمزم آنجا را قابل سكونت ساخت .