اين دو نقطه گذارده شده است .
علتش اين است كه اسلام ابعاد مختلفى دارد كه مىتوان آنها را در سه قسمت خلاصه كرد : رابطه انسان با خدا ، رابطه انسان با خلق خدا ، و رابطه انسان با خودش كه قسمت سوم در حقيقت نتيجه اى است براى قسمت اول ، و دوم ، و دو برنامه فوق ( صلاة و انفاق ) هر كدام رمزى است به يكى از دو بعد اول و دوم .
نماز مظهرى است براى هر گونه رابطه با خدا چرا كه اين رابطه در نماز از هر عمل ديگرى بهتر مشخص مىشود ، و انفاق از آنچه خدا روزى داده با توجه به مفهوم وسيعش كه هر گونه نعمت مادى و معنوى را شامل مىشود رمزى است براى پيوند با خلق .
البته با توجه به اينكه سوره اى كه از آن بحث مىكنيم « مكى » است ، و هنگام نزول آن هنوز حكم زكات نازل نشده بود ، اين انفاق را نمىتوان مربوط به زكات دانست بلكه معنى وسيعى دارد كه حتى زكات را بعد از نزولش در خود جا مىدهد .
و به هر حال ايمان در صورتى ريشه دار است كه در عمل متجلى شود و انسان را از يك سو به خدا نزديك كند و از سوى ديگر به بندگانش !
2 - چرا پنهان و آشكار ؟
كرارا در آيات قرآن مىخوانيم كه مؤمنان راستين انفاق يا صدقاتشان در سر و علن يعنى پنهان و آشكار است ، و به اين ترتيب علاوه بر بيان انفاق به معنى وسيعش به كيفيت آن هم توجه داده شده است ، چرا گاهى انفاق پنهانى مؤثرتر و آبرومندانه تر است ، و گاهى اگر آشكارا باشد سبب تشويق ديگران و الگويى براى نشان دادن برنامههاى اسلامى و بزرگداشتى براى شعائر دين محسوب مىشود ، به علاوه مواردى پيش مىآيد كه طرف ، از گرفتن انفاق ناراحت