مىشدند كرده مىگويد : « آنها براى خدا شريكهايى قرار دادند تا مردم را به اين وسيله از راه او گمراه سازند » ( * ( وَجَعَلُوا لِلَّه أَنْداداً لِيُضِلُّوا عَنْ سَبِيلِه ) * ) .
و چند روزى در سايه اين شرك و كفر و منحرف ساختن افكار مردم از آئين و طريق حق بهره اى از زندگى مادى و رياست و حكومت بر مردم مىبرند .
اى پيامبر « به آنها بگو : از اين زندگى ناپايدار و بىارزش مادى بهره بگيريد اما بدانيد سرانجام كار شما آتش است » ( * ( قُلْ تَمَتَّعُوا فَإِنَّ مَصِيرَكُمْ إِلَى النَّارِ ) * ) .
با اينكه نه اين زندگى شما زندگى است كه بدبختى است و نه اين رياست و حكومت شما ارزشى دارد كه تبهكارى و دردسر و مصيبت است ، ولى با اينهمه اين زندگى در برابر سرانجامى كه داريد تمتع محسوب مىشود ، همانگونه كه در آيه ديگر مىخوانيم : قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا إِنَّكَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ : « بگو اندكى از كفر خود بهره گير كه سرانجام از اصحاب آتشى » ( زمر - 8 ) .
نكتهها :
1 - در تعبيرات معمولى گفته مىشود فلان شخص نعمت خدا را كفران كرد ، ولى در آيه فوق مىخوانيم « آنها نعمت خدا را تبديل به كفر و كفران كردند » اين تعبير خاص ممكن است به خاطر يكى از دو مطلب باشد :
الف - منظور تبديل شكر « نعمت » به « كفران » است ، يعنى آنها لازم بود كه در برابر نعمتهاى پروردگار شكرگزار باشند ، اما اين شكر را تبديل به كفران كردند ( در حقيقت كلمه شكر در تقدير است و در تقدير چنين بوده : الذين بدلوا شكر نعمت اللَّه كفرا . )
ب - منظور اين است كه آنها خود « نعمت » را تبديل به « كفر » كردند ،