بهره مىگيرند ، و آن را به ميوههاى طيب خود بهتر منتقل مىكنند ( 1 ) .
6 - اين شجره طيبه شجره پربار است نه همچون درختانى كه ميوه و ثمرى ندارند بنا بر اين مولد هستند و « ميوه خود را مىدهد » ( * ( تُؤْتِي أُكُلَها ) * ) .
7 - اما نه در يك فصل يا دو فصل ، بلكه در هر فصل ، يعنى « هر زمان » كه دست به سوى شاخه هايش دراز كنى محروم بر نمىگردى ( * ( كُلَّ حِينٍ ) * ) .
8 - ميوه دادن او نيز بىحساب نيست بلكه مشمول قوانين آفرينش است و طبق يك سنت الهى و « به اذن پروردگارش » اين ميوه را به همگان ارزانى مىدارد ( * ( بِإِذْنِ رَبِّها ) * ) .
اكنون درست بينديشيم و ببينيم اين ويژگيها و بركات را در كجا پيدا مىكنيم ؟ مسلما در كلمه توحيد و محتواى آن ، و در يك انسان موحد و با معرفت ، و در يك برنامه سازنده و پاك ، اينها همه روينده هستند ، و پوينده هستند ، و متحرك ، همه داراى ريشههاى محكم و ثابتند همه داراى شاخههاى فراوان و سر به آسمان كشيده و دور از آلودگيها و كثافات جسمانى ، همگى پرثمرند و نورپاش و فيض بخش .
هر كس به كنار آنها بيايد و دست به شاخسار وجودشان دراز كند در هر زمان كه باشد از ميوههاى لذيذ و معطر و نيروبخششان بهره مىگيرد . تند باد حوادث و طوفانهاى سخت و مشكلات آنها را از جا حركت نمىدهد ، و افق فكر آنها محدود به دنياى كوچك نيست ، حجابهاى زمان و مكان را مىدرند ، و به سوى ابديت و بى نهايت پيش مىروند .
برنامههاى آنها از سر هوى و هوس نيست بلكه همگى به اذن پروردگار
هامش
( 1 ) اين موضوع مخصوصا در ميوههاى يك درخت كاملا آشكار است ميوه هايى كه بر شاخههاى بالاى درخت مىرويند از ميوه هايى كه بر شاخههاى پائين درخت مىرويند هم سالمترند و هم رسيده تر و مطبوعتر ! .