كه اللَّه و خداى يگانه يكتا را بپرستم و هيچ شريكى براى او قائل نشوم ، فقط به سوى او دعوت مىكنم و بازگشت من و همگان به سوى او است « ( * ( قُلْ إِنَّما أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّه وَلا أُشْرِكَ بِه إِلَيْه أَدْعُوا وَإِلَيْه مَآبِ ) * ) .
اشاره به اينكه موحد راستين و خداپرست حقيقى جز تسليم در برابر همه فرمانهاى خدا هيچ خط و برنامه اى ندارد ، او در برابر همه آنچه از سوى خدا نازل مىگردد ، تسليم است و تبعض در ميان آنها قائل نمىشود كه آنچه را با ميلش سازگار است بپذيرد و آنچه مخالف ميل اوست انكار كند .
نكته : ايمان و همبستگىهاى حزبى .
در آيه فوق ديديم كه چگونه خداوند از مؤمنان راستين يهود و نصارى تعبير به اهل كتاب كرده و از آنهايى كه تابع تعصبات و هوسهاى خويش بودند ، تعبير به احزاب ، اين منحصر به تاريخ صدر اسلام و قوم يهود و نصاراى معاصر پيامبر ص نيست ، هميشه ، تفاوت ميان مؤمنان حقيقى و مدعيان ايمان همين است كه مؤمنان راستين ، تسليم محض در برابر فرمانهاى حقند ، و در ميان آنها تفاوت و تبعيضى قائل نمىشوند ، يعنى ميل و خواست خود را تحت الشعاع آنها قرار مىدهند ، و نام اهل كتاب و اهل ايمان تنها شايسته آنها است .
اما آنها كه مصداق « نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَكْفُرُ بِبَعْضٍ » هستند ، يعنى هر چه را با خط فكرى و اميال شخصى و هوسهايشان هماهنگ است مىپذيرند و هر چه را نيست انكار مىكنند ، يا هر چه به سودشان است قبول دارند و هر چه بر خلاف منافع شخصى آنهاست انكار مىكنند ، اينها نه مسلمانند و نه مؤمن راستين ، بلكه احزابى هستند كه مقاصد خود را در دين جستجو مىكنند و لذا در تعليمات اسلام و احكام آن هميشه تبعيض قائل مىشوند .