البته همانگونه كه در ذيل آيه 48 سوره نساء گفتيم در حديث ديگرى آمده است كه اميد بخشترين آيه قرآن : آيه « إِنَّ اللَّه لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِه وَيَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ » مىباشد .
اما با توجه به اينكه هر يك از اين آيات به زاويه اى از اين بحث نظر دارد و يك بعد از ابعاد آن را بيان مىكند ، تضادى با هم ندارد :
در واقع آيه مورد بحث از كسانى سخن مىگويد كه نمازهاى خود را به خوبى انجام مىدهند ، نمازى با روح و با حضور قلب كه آثار گناهان ديگر را از دل و جانشان مىشويد .
اما آيه ديگر از كسانى سخن مىگويد كه داراى چنين نمازى نيستند و تنها از در توبه وارد مىشوند پس اين آيه براى اين گروه و آن آيه براى آن گروه اميدبخشترين آيه است .
چه اميدى از اين بيشتر كه انسان بداند هر گاه پاى او بلغزد و يا هوى و هوس بر او چيره شود ( بدون اينكه اصرار بر گناه داشته باشد پايش به گناه كشيده شود ) هنگامى كه وقت نماز فرا رسيد ، وضو گرفت و در پيشگاه معبود به راز و نياز برخاست احساس شرمسارى كه از لوازم توجه به خدا است نسبت به اعمال گذشته به او دست داد گناه او بخشوده مىشود و ظلمت و تاريكيش از قلب او بر مىخيزد .
به دنبال برنامه انسانساز نماز و بيان تاثيرى كه حسنات در زدودن سيئات دارد در آيه بعد فرمان به « صبر » مىدهد ، و مىگويد : « شكيبا باش كه خدا اجر نيكوكاران را ضايع نمىكند » ( * ( وَاصْبِرْ فَإِنَّ اللَّه لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ) * ) .
گرچه بعضى از مفسران خواستهاند معنى صبر را در اينجا محدود به مورد نماز و يا اذيت و آزارهاى دشمنان در برابر پيامبر ص كنند .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 271
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٧١