وسيعى در آنجا مجسم مىشود ، خوشبختيها و بدبختيهاى آن جهان پرتوى است از كارهاى ما در اين جهان ، آنها كه در اينجا رهبران بهشتيان بودند در آنجا نيز گروهها را به سوى بهشت و سعادت مىبرند و ، آنها كه رهبر ستمگران و گمراهان و دوزخيان بودند ، در آنجا نيز پيروان خود را به سوى جهنم مىبرند و خود جلودار آنها هستند ! .
سپس مىگويد : « آنها در اين جهان به لعنت خدا ملحق گشتند و به مجازات و كيفرهاى سخت او گرفتار شدند و در ميان امواج خروشان غرق گرديدند و در روز رستاخيز نيز از رحمت خدا دور خواهند بود » ( * ( وَأُتْبِعُوا فِي هذِه لَعْنَةً وَيَوْمَ الْقِيامَةِ ) * ) .
نام ننگين آنها هميشه در صفحات تاريخ به عنوان يك قوم گمراه و جبار ثبت مىگردد ، بنا بر اين هم در اين دنيا خسارت كردند و هم در جهان ديگر .
« و آتش دوزخ چه بد عطائى است كه به آنها داده شده است » ( * ( بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ ) * ) .
« رفد » در اصل به معنى كمك كردن به انجام كارى است ، حتى اگر چيزى را تكيه به چيز ديگرى بدهند ، از آن تعبير به « رفد » مىكنند ولى كم كم اين كلمه بر عطا و بخشش اطلاق شده ، چرا كه كمكى است از ناحيه عطا كننده به شخص عطا شونده ( 1 ) .
هامش
( 1 ) اين جمله از نظر تركيب نحوى نيز همانگونه است كه در جمله « * ( بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ ) * » بيان كرديم .