هدف اصلى را كه نجات و سعادت كل جامعه انسانى است از زاويه ديگرى تعقيب كند .
نخست مىگويد : « هنگامى كه رسولان ما به سراغ لوط آمدند او بسيار از آمدن آنها ناراحت شد و فكر و روحش پراكنده گشت و غم و اندوه تمام وجودش را فرا گرفت » ( * ( وَلَمَّا جاءَتْ رُسُلُنا لُوطاً سِيءَ بِهِمْ وَضاقَ بِهِمْ ذَرْعاً ) * ) در روايات و تفاسير اسلامى آمده است كه لوط در آن هنگام در مزرعه خود كار مىكرد ناگهان ، عده اى از جوانان زيبا را ديد كه به سراغ او مىآيند و مايلند مهمان او باشند ، علاقه او به پذيرايى از مهمان از يك سو ، و توجه به اين واقعيت كه حضور اين جوانان زيبا ، در شهرى كه غرق آلودگى انحراف جنسى است ، موجب انواع دردسر و احتمالا آبروريزى است ، او را سخت در فشار قرار داد .
اين مسائل به صورت افكارى جانفرسا از مغز او عبور كرد ، و آهسته با خود « گفت امروز روز سخت و وحشتناكى است » ( * ( وَقالَ هذا يَوْمٌ عَصِيبٌ ) * ) .
« سيئ » از ماده « ساء » به معنى بد حال شدن و ناراحت گشتن است .
« ذرع » را بعضى به معنى قلب و بعضى به معنى خلق گرفتهاند بنا بر اين * ( ضاقَ بِهِمْ ذَرْعاً ) * يعنى دلش به خاطر اين مهمانهاى ناخوانده در چنين شرائط سختى تنگ و ناراحت شد .
ولى به طورى كه فخر رازى در تفسيرش از « از هرى » نقل كرده ، « ذرع » در اين گونه موارد به معنى طاقت است ، و در اصل فاصله ميان دستهاى شتر به هنگام راه رفتن مىباشد .
طبيعى است هنگامى كه بر پشت شتر بيش از مقدار طاقتش بار بگذارند مجبور است دستها را نزديكتر بگذارد و فاصله آن را به هنگام راه رفتن كمتر كند ، به همين مناسبت اين تعبير تدريجا به معنى ناراحتى به خاطر سنگينى
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 179
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٧٩