در آيه بعد مىفرمايد : « رسولان به زودى به ابراهيم گفتند اى ابراهيم از اين پيشنهاد صرف نظر كن » و شفاعت را كنار بگذار كه جاى آن نيست ( * ( يا إِبْراهِيمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا ) * ) « چرا كه فرمان حتمى پروردگارت فرا رسيده » ( * ( إِنَّه قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّكَ ) * ) و عذاب خداوند بدون گفتگو به سراغ آنها خواهد آمد ( * ( وَإِنَّهُمْ آتِيهِمْ عَذابٌ غَيْرُ مَرْدُودٍ ) * ) .
تعبير به « ربك » ( پروردگارت ) نشان مىدهد كه اين عذاب نه تنها جنبه انتقامى نداشته بلكه از صفت ربوبيت پروردگار كه نشانه تربيت و پرورش بندگان و اصلاح مجتمع انسانى است ، سرچشمه گرفته ! .
و اينكه در بعضى از روايات مىخوانيم : ابراهيم به رسولان پروردگار گفت : اگر در ميان اين قوم صد نفر از مؤمنان باشد آيا باز هم آنها را هلاك خواهيد ساخت گفتند نه ، گفت اگر پنجاه نفر باشد ، گفتند نه ، گفت اگر سى نفر گفتند نه ، گفت اگر ده نفر ، گفتند : نه ، گفت اگر پنج نفر گفتند نه گفت حتى اگر يك نفر در ميان آنها با ايمان باشد گفتند نه ، ابراهيم گفت بطور مسلم لوط در ميان آنها است آنها پاسخ گفتند ما آگاهتريم : او و خاندانش را بجز همسرش نجات خواهيم داد ( 1 ) اين روايت به هيچوجه دليل بر آن نيست كه منظور از مجادله اين گفتگو باشد بلكه اين گفتگو در باره مؤمنان بوده و از گفتگويى كه در باره كافران داشته است جدا است ، و از اينجا روشن مىشود كه آيات سوره عنكبوت نيز با تفسيرى كه در بالا آمد منافاتى ندارد . ( دقت كنيد ) .
هامش
( 1 ) تفسير برهان صفحه 226 جلد 2 .