افتادند و مردند « ( * ( وَأَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ ) * ) آن چنان مردند و نابود شدند و آثارشان بر باد رفت كه گويى هرگز در آن سرزمين ساكن نبودند » ( * ( كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيها ) * ) .
بدانيد قوم ثمود نسبت به پروردگار خود كفر ورزيدند و فرمانهاى الهى را پشت سر انداختند « ( * ( أَلا إِنَّ ثَمُودَ كَفَرُوا رَبَّهُمْ ) * ) .
« دور باد قوم ثمود از لطف و رحمت پروردگار و نفرين بر آنها » ( * ( أَلا بُعْداً لِثَمُودَ ) * ) .
در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد :
[ 1 - رحمت الهى نسبت به مؤمنان ]
1 - باز در اين آيات مىبينيم رحمت الهى نسبت به مؤمنان آن چنان پر بار است كه پيش از نزول عذاب همه آنها را به مكان امن و امانى منتقل مىكند ، و هيچگاه خشك و تر را به عنوان عذاب و مجازات نمىسوزاند .
البته ممكن است حوادث ناگوارى مانند سيلها و بيماريهاى عمومى و زلزلهها رخ دهد كه كوچك و بزرگ را فرا گيرد ، ولى اين حوادث حتما جنبه مجازات و عذاب الهى ندارد ، و گرنه محال است در منطق عدالت پروردگار حتى يك نفر بىگناه به جرم ميليونها گناهكار گرفتار شود .
البته اين موضوع كاملا امكان دارد كه افرادى ساكت و خاموش در ميان جمعى گناهكار باشند و به مسئوليتهايشان در مبارزه با فساد عمل نكنند و به همان سرنوشت گرفتار شوند ، اما اگر آنها به مسئوليتهايشان عمل كنند محال است حادثه اى كه به عنوان عذاب نازل مىشود دامن آنها را بگيرد ( اين موضوع را در بحثهاى مربوط به خداشناسى در رابطه با نزول بلاها و حوادث در كتابهاى