يك پيامبر در حكم انكار همه پيامبران است ، و يا اينكه هود آنها را به ايمان به انبياى پيشين نيز دعوت مىكرد و آنها انكار مىكردند .
سومين گناهشان اين بود كه فرمان خدا را رها كرده « و از فرمان هر جبار عنيدى پيروى مىكردند » ( * ( وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ ) * ) چه گناهى از اين گناهان بالاتر ، ترك ايمان ، مخالفت پيامبران و گردن نهادن به فرمان جباران عنيد .
« جبار » به كسى مىگويند كه از روى خشم و غضب مىزند و مىكشد و نابود مىكند ، و پيرو فرمان عقل نيست و به تعبير ديگر جبار كسى است كه ديگرى را مجبور به پيروى خود مىكند و يا مىخواهد نقص خود را با ادعاى عظمت و تكبر ظاهرا بر طرف سازد ، و « عنيد » كسى است كه با حق و حقيقت ، فوق العاده مخالف است و هيچگاه زير بار حق نمىرود .
اين دو صفت ، صفت بارز طاغوتها و مستكبران هر عصر و زمان است ، كه هرگز گوششان بدهكار حرف حق نيست ، و با هر كس مخالف شدند با قساوت و بىرحمى ، شكنجه مىكنند و مىكوبند و از ميان مىبرند .
در اينجا يك سؤال پيش مىآيد و آن اينكه اگر جبار معنايش اين است ، چرا يكى از صفات خدا در قرآن سوره حشر آيه 23 و ساير منابع اسلامى « جبار » ذكر شده است ؟
پاسخ اينكه : « جبار در اصل ريشه لغت همانگونه كه در بالا اشاره كرديم ، يا از ماده » جبر « به معنى قهر و غلبه و قدرت است و يا از ماده » جبران « به معنى بر طرف ساختن نقص چيزى است .
ولى « جبار » چه به معنى اول باشد يا دوم در دو شكل به كار مىرود ، گاهى به صورت مذمت و آن در موردى است كه انسانى بخواهد كمبودها و نقائص خود را با « خود برتربينى » و تكبر و ادعاهاى غلط جبران كند ، و يا اينكه بخواهد
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 143
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٤٣