به مجازات دردناك اين سركشان اشاره كرده ، نخست مىگويد :
« هنگامى كه فرمان ما دائر به مجازاتشان فرا رسيد ، هود و كسانى را كه با او ايمان آورده بودند به خاطر رحمت و لطف خاصى كه به آنان داشتيم رهايى بخشيد » ( * ( وَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا هُوداً وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَه بِرَحْمَةٍ مِنَّا ) * ) .
و باز براى تاكيد بيشتر مىفرمايد : « و ما اين قوم با ايمان را از عذاب شديد و غليظ رهايى بخشيديم » ( * ( وَنَجَّيْناهُمْ مِنْ عَذابٍ غَلِيظٍ ) * ) .
جالب اينكه : قبل از آنكه مجازات افراد بىايمان و ياغى و ستمكار را بيان كند ، نجات و رهايى قوم با ايمان را ذكر مىكند ، تا اين پندار پيدا نشود كه به هنگام عذاب الهى طبق ضرب المثل معروف خشك و تر با هم خواهند سوخت ، چرا كه او حكيم است و عادل ، و محال است كه حتى يك فرد با ايمان را در ميان انبوهى بىايمان و گناهكار مجازات كند .
بلكه رحمت الهى اين گونه اشخاص را قبل از درگير شدن مجازات به محل امن و امانى منتقل مىسازد ، چنان كه ديديم قبل از آنكه طوفان فرا رسد كشتى نجات نوح آماده بود و پيش از آنكه شهرهاى لوط درهم كوبيده شود ، شب هنگام لوط و تعداد معدود ياران با ايمانش به فرمان الهى خارج شدند .
در اينكه جمله « نجينا » ( رهايى بخشيديم ) چرا در اين آيه تكرار شده تفسيرهاى گوناگونى وجود دارد ، بعضى معتقدند كه « نجينا » در مرحله اول اشاره به رهايى بخشيدن از مجازات دنيا است و در مرحله دوم رهايى از عذاب آخرت است كه با توصيف به غليظ بودن نيز كاملا سازگار است .
بعضى ديگر به نكته لطيفى اشاره كردهاند كه چون سخن از رحمت الهى به ميان آمده اگر بلا فاصله كلمه عذاب تكرار مىشد ، تناسب نداشت ، رحمت كجا و عذاب غليظ كجا ، لذا « نجينا » بار ديگر تكرار شده تا ميان اين دو فاصله بيفتد و چيزى از شدت عذاب و تاكيد روى آن كاسته نشود .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 141
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٤١