ب : مجازات با طوفان چرا ؟
- درست است كه يك قوم و ملت فاسد بايد نابود شوند و وسيله نابودى آنها هر چه باشد تفاوت نمىكند ، ولى دقت در آيات قرآن نشان مىدهد كه بالآخره تناسبى ميان نحوه مجازاتها و گناهان اقوام بوده و هست ( دقت كنيد ) .
فرعون تكيه گاه قدرتش را رود « عظيم نيل » و آبهاى پر بركت آن قرار داده بود و جالب اينكه نابودى او هم بوسيله همان شد ! نمرود متكى به لشكر عظيمش بود و چنان كه مىدانيم لشكر كوچكى از حشرات او و يارانش را شكست داد ! قوم نوح جمعيت كشاورز و دامدار بودند و چنين جمعيتى همه چيز خود را از دانههاى حياتبخش باران مىداند ، اما سرانجام همين باران آنها را از بين برد .
و از اينجا به خوبى روشن مىشود كه چقدر برنامههاى الهى حساب شده است و اگر مىبينيم انسانهاى طغيانگر عصر ما در جنگهاى جهانى اول و دوم بوسيله مدرنترين سلاحهايشان درهم كوبيده شدند ، نبايد مايه تعجب ما باشد چرا كه همين صنايع پيشرفته بود كه تكيه گاه آنها در استعمار و استثمار خلقهاى مستضعف جهان محسوب مىشد !
ج : نام خدا در هر حال و در همه جا
- در آيات بالا خوانديم نوح به يارانش دستور مىدهد كه نام خدا را به هنگام حركت و توقف كشتى فراموش نكنند ، همه چيز به نام او ، و به ياد او ، و با استمداد از ذات پاك او بايد باشد ، هر حركتى ، هر توقفى ، در حال آرامش و در حال طوفان ، همه بايد با نام او آغاز شود چرا كه هر كار بىنام او شروع شود « ابتر و بريده دم » خواهد بود .
همانگونه كه در حديث معروفى از پيامبر ص نقل شده است
كل امر ذى بال لم يذكر فيه بسم اللَّه فهو ابتر
« هر كار مهمى كه نام خدا در آن برده نشود نافرجام