2 - آيا بعد از نزول عذاب توبه ممكن است ؟
از آيات گذشته استفاده مىشود كه نوح حتى بعد از شروع طوفان فرزند خود را تبليغ مىكرد ، اين دليل بر آنست كه اگر ايمان مىآورد ايمانش پذيرفته بود ، در اينجا اين سؤال پيش مىآيد كه با توجه به آيات ديگر قرآن كه در گذشته نمونه هايى از آن را داشتهايم درهاى توبه بعد از نزول عذاب بسته مىشود ، چرا كه در اين هنگام غالب گنهكاران سركش كه مجازات را با چشم خود مىبينند ، بىاختيار و از روى اضطرار توبه مىكنند ، توبه اى بىارزش و بىمحتوا ! اما با دقت در آيات فوق پاسخ اين سؤال را مىتوان چنين يافت كه شروع طوفان و آغاز كار آن نشانه روشنى بر عذاب نبود ، بلكه يك باران تند و بىسابقه به نظر مىرسيد ، به همين دليل فرزند نوح به پدر گفت من به كوه پناه مىبرم تا از غرقاب نجات يابم به گمان اينكه باران و طوفان يك باران و طوفان طبيعى است ، در چنين هنگامى باز بودن درهاى توبه مساله عجيبى نيست ! .
سؤال ديگرى كه در مورد فرزند نوح ممكن است پيش آيد اين است كه چرا او در اين لحظه حساس تنها فرزند خود را مخاطب ساخت ، نه همه مردم را ؟
اين ممكن است به خاطر آن باشد كه او وظيفه دعوت عمومىاش را در باره حتى فرزندش انجام داده بود ، ولى در باره فرزند وظيفه سنگينترى داشت و آن وظيفه ابوت علاوه بر « نبوت » بود به همين دليل براى اداى اين وظيفه در آخرين لحظه روى فرزندش تاكيد بيشتر مىكرد .
احتمال ديگرى با توجه به گفته بعضى از مفسران نيز وجود دارد كه فرزند نوح در آن موقع نه در صف كفار قرار داشت و نه در صف مؤمنان و جمله و * ( كانَ فِي مَعْزِلٍ ) * ( او در گوشه تنهايى قرار گرفته بود ) را دليل بر آن دانستند ، گرچه به حكم قرار نگرفتن در صف مؤمنان مستحق مجازات بود ولى كناره گيريش از صف كفار ايجاب مىكرد كه مورد محبت و لطف بيشترى از طريق تبليغ قرار گيرد ،