واقعيت مىكند كه امكانات اقتصادى و نيروهاى انسانى در دست افراد ناصالح نه تنها سعادت آفرين نيست ، بلكه غالبا مايه دردسر و بلا و بدبختى است ، زيرا چنين اشخاصى نه اموال خود را به مورد مصرف مىكنند ، تا از آن بهره مفيد و سازنده اى بگيرند ، و نه فرزندان سر به راه و با ايمان و تربيت يافته اى دارند كه مايه روشنى چشم آنان و حل مشكلات زندگانيشان گردد ، بلكه اموالشان غالبا در راه هوسهاى كشنده و سركش ، و توليد فساد ، و تحكيم پايههاى ظلم مصرف مىگردد ، و مايه غفلت آنها از خدا و مسائل اساسى زندگى است و فرزندانشان هم در خدمت ظالمان و فاسدان قرار مىگيرند ، و مبتلا به انواع انحرافهاى اخلاقى مىشوند ، و سرانجام دردسر آفرين خواهند بود .
منتها براى كسانى كه ثروت و نيروى انسانى را اصيل مىپندارند و چگونگى مصرف آن ، براى آنها مطرح نيست ، زندگانى اين گونه اشخاص دورنماى دل - انگيزى دارد ، اما اگر به متن زندگيشان نزديكتر شويم و به اين حقيقت نيز توجه كنيم كه چگونگى بهره بردارى از اين امكانات مطرح است تصديق خواهيم كرد كه هرگز افراد خوشبختى نيستند .
در اينجا به دو نكته بايد توجه كرد :
1 - در باره شان نزول آيه نخست روايات متعددى وارد شده است ، كه خالى از اختلاف نيست .
از بعض از اين روايات استفاده مىشود كه پيامبر ص هنگامى كه عبد اللَّه بن ابى ( منافق مشهور ) از دنيا رفت بر او نماز گزارد ، و كنار قبر او ايستاد و دعا كرد ، حتى پيراهن خود را به عنوان كفن بر او پوشانيد ، سپس آيه فوق نازل شد و پيامبر ص را از تكرار اين كار نهى كرد .
در حالى كه از بعضى ديگر از روايات برمىآيد كه پيامبر ص تصميم