تفسير : قاطعيت در برابر مشركان
اين آيات و چند آيه بعد كه همگى در رابطه با مساله توحيد و مبارزه با شرك و دعوت به سوى حق سخن مىگويد ، آخرين آيات اين سوره است ، و در واقع فهرست يا خلاصه اى است از بحثهاى توحيدى اين سوره ، و تاكيدى است بر مبارزه با بت پرستى كه در اين سوره كرارا بيان شده است .
لحن آيات نشان مىدهد كه مشركان گاهى گرفتار اين توهم بودند ، كه ممكن است پيامبر در اعتقاد خود پيرامون بتها نرمش و انعطافى به خرج دهد ، و نوعى پذيرش براى آنها قائل گردد ، و آنان را در كنار عقيده به خدا به گونه اى قبول كند .
قرآن با قاطعيت هر چه تمامتر به اين توهم بى اساس پايان مىدهد ، و فكر آنها را براى هميشه راحت مىكند كه هيچگونه سازش و نرمشى در برابر بت معنى ندارد ، و جز « اللَّه » معبودى نيست ، تنها « اللَّه » « نه يك كلمه بيشتر ، نه يك كلمه كمتر » .
نخست به پيامبر ص دستور مىدهد كه تمام مردم را مخاطب ساخته « بگو اى مردم اگر شما در اعتقاد من شك و ترديدى داريد آگاه باشيد كه من كسانى را كه - غير از خدا - پرستش مىكنيد ، هرگز نمىپرستم » ( * ( قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنْ كُنْتُمْ فِي شَكٍّ مِنْ دِينِي فَلا أَعْبُدُ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّه ) * ) .
تنها به نفى معبودهاى آنان قناعت نمىكند بلكه براى تاكيد بيشتر ، تمام پرستش را براى خدا اثبات كرده و مىگويد : « ولى خدايى را مىپرستم كه شما را ميميراند » ( * ( وَلكِنْ أَعْبُدُ اللَّه الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ ) * ) .