آن اينكه ما عقيده داريم كه نه « جبر » صحيح است و نه « تفويض » و واگذارى مطلق ، يعنى نه چنان است كه مردم در اعمال خود مجبور و بى اختيار باشند ، و نه چنان است كه به تمام معنى به حال خود واگذار شده باشند ، بلكه در عين آزادى اراده باز نياز به امداد الهى دارند ، زيرا اين آزادى اراده را خدا به آنها مىدهد ، عقل و خرد و و جدان پاك از مواهب او است ، ارشاد پيامبران و هدايت كتب آسمانى نيز از ناحيه او مىباشد ، بنا بر اين در عين آزادى اراده باز هم سرچشمه اين موهبت و آنچه محصول آن است از ناحيه خدا است ( دقت كنيد ) .
[ اين آيه دليل بر جبر نيست ]
2 - آخرين جمله آيه اخير يعنى « * ( وَيَجْعَلُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لا يَعْقِلُونَ ) * » هرگز نبايد به معنى جبر تفسير شود ، چرا كه جمله « لا يعقلون » دليل بر اختيار آنها است ، يعنى نخست افرادى از تعقل و تفكر و انديشه سرباز مىزنند ، سرانجام به اين مجازات گرفتار مىشوند كه « رجس » و پليدى شك و ترديد ، و تاريكدلى ، و بينش نادرست ، بر آنها چيره مىشود ، تا آنجا كه توانايى ايمان از آنها سلب مىگردد ، ولى بايد توجه داشت كه مقدمات آن را خودشان فراهم كردهاند ، در واقع در چنين مواردى اذن و فرمان الهى براى ايمان وجود ندارد .
به تعبير ديگر اين جمله اشاره به آن است كه اذن و فرمان خدا بى حساب نيست ، آنها كه لايق و شايستهاند مشمول آن مىشوند ، و آنها كه نالايقند محروم خواهند شد .